خوزه توئرو هاردی، اقتصاددان و عضو سابق هیئتمدیره شرکت ملی نفت ونزوئلا (PDVSA)، در گفتوگو با لوموند افشا کرد: «درآمدهای نفتی ونزوئلا به حسابی منتقل میشود که ابتدا در قطر بود و اکنون تحت کنترل کامل وزارت خزانهداری آمریکا قرار دارد. این پولها تنها زمانی به دولت ونزوئلا (به ریاست موقت دلسی رودریگز) پرداخت میشود که فاکتورهای ارائه شده مورد تایید رسمی مقامات آمریکایی قرار گیرد.»
فرانسیسکو مونالدی، مدیر برنامه انرژی در موسسه بیکر دانشگاه رایس، نیز به لوموند گفت که شفافیت صفر در مدیریت این پولها وجود دارد و شکاف بزرگی میان پولهای دریافتی از فروش نفت ونزوئلا و آنچه واقعاً به خزانهداری این کشور منتقل شده دیده میشود.
به نوشته لوموند، پس از افت شدید فروش نفت به چین (که با تخفیفهای ۳۰ درصدی انجام میشد)، واشنگتن با لغو برخی تحریمها به ۶ غول نفتی جهان شامل شورون (آمریکا)، بیپی و شل (بریتانیا)، انی (ایتالیا)، رپسول (اسپانیا) و مورل اند پروم (فرانسه) مجوز بازگشت به ونزوئلا را داده است.
با این حال، سرمایهگذاران به دلیل عدم قطعیتهای سیاسی و عدم مشروعیت دولت موقت دلسی رودریگز، همچنان از سرمایهگذاریهای سنگین و بلندمدت در بخشهای جدید خودداری میکنند. کارشناسان تاکید میکنند بازسازی کامل صنعت نفت ونزوئلا نیازمند ۱۰۰ تا ۱۵۰ میلیارد دلار سرمایهگذاری است.
گزارش میدانی خبرنگار لوموند از شهر «کابیماس» در حاشیه دریاچه ماراکایبو (خاستگاه صنعت نفت ونزوئلا) تصویر دردناکی از این رونق نفتی ارائه میدهد:
آلودگی شدید و نشت مداوم نفت: لایههای ضخیم نفت خام، لولههای فرسوده و جلبکهای سمی، دریاچه ماراکایبو را به یک محدوده فاقد حیات تبدیل کرده و صیادان محلی را ورشکسته کرده است.
تضاد تلمبههای نفتی و برق خانهها: در حالی که تلمبههای نفتی آمریکا ۲۴ ساعته در حال کار هستند، مردم شهر کابیماس روزانه ۵ تا ۷ ساعت با قطعی کامل برق و قطعی مداوم آب شرب دست و پنجه نرم میکنند.
فقدان حاکمیت ملی: آنخل لومباردی، مورخ و رئیس سابق دانشگاه زولیا، در پایان به لوموند گفت: «ونزوئلا هیچ حاکمیت اقتصادی ندارد و اقتصاد ما مجدداً به مدار ایالات متحده بازگشته است. این یک رابطه نواستعماری و تبعیت کامل از آمریکا است.»
۴۲/۴۲ کد مطلب 2259033
