به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، ابوبکر محمد بن زکریا بن یحیی رازی، مشهور به «زکریای رازی»، در سال ۲۴۴ خورشیدی برابر با ۲۵۱ هجری قمری در شهر ری متولد شد. عنوان «رازی» نیز به معنای منسوب به ری و نشاندهنده زادگاه اوست. رازی حدود ۶۰ سال زندگی کرد و بخش عمده عمر خود را در مسیر دانشاندوزی و پژوهش گذراند.
بنابر روایت ایکنا، او به مطالعه فراوان و کمخوابی شهرت داشت و حتی برای اینکه فرصت بیشتری برای خواندن داشته باشد، از خواب خود میکاست. درباره میزان علاقه او به مطالعه نقل کردهاند که چراغ خود را در چراغدانی روی دیوار قرار میداد، کتاب را به دیوار تکیه میداد و به مطالعه مشغول میشد؛ به گونهای که اگر خواب بر او غلبه میکرد و کتاب از دستش میافتاد، از خواب بیدار میشد و دوباره مطالعه را ادامه میداد.
سالهای پایانی زندگی؛ پژوهش تا مرز فرسودگی
رازی در سالهای آخر عمر نیز از فعالیت علمی دست نکشید و حتی به نظر میرسد اشتیاق او به خواندن و نوشتن بیشتر از گذشته شده بود. استمرار این فعالیتها به مرور بینایی او را تحت تأثیر قرار داد و هر دو چشمش دچار آبمروارید شد. ضعف جسمانی نیز بر وضعیت او افزود.
یکی از شاگردان رازی پیشنهاد کرد برای درمان چشمهای استاد، عمل جراحی انجام دهد؛ اما رازی این پیشنهاد را نپذیرفت. او که خود پزشکی باتجربه بود، ظاهراً پایان زندگی را نزدیک میدانست و ترجیح داد درمان را دنبال نکند.
این پیشبینی چندی بعد به واقعیت پیوست. رازی در سال ۳۰۴ خورشیدی، برابر با ۳۱۳ هجری قمری، درگذشت؛ در حالی که تمام زندگی خود را در راه پژوهش، مطالعه و علم سپری کرده بود.
دانشمندی با صدها رساله علمی
زکریای رازی در همین مدت نسبتاً کوتاه زندگی، آثار علمی فراوانی از خود به جا گذاشت. در برخی منابع، تعداد نوشتههای او بیش از ۱۸۰ رساله عنوان شده و در منابع دیگری نیز بیش از ۲۳۰ اثر تألیفی به او نسبت داده شده است. با این حال، تاکنون ۲۶ کتاب از آثار او شناسایی شده است.
سرنوشت بسیاری از آثار علمی رازی و از میان رفتن آنها، خود موضوعی قابل بررسی در تاریخ علم است. یکی از عواملی که در این زمینه میتواند مورد توجه قرار گیرد، روحیه بیپروا و نگاه انتقادی شدید او بود.
رازی حاضر نبود آموزهها و تعالیم پیشینیان را بدون بررسی …
