خبرآنلاین: این اتفاق تنها چند روز پس از انتشار گزارش تازه یوروپل درباره تغییر الگوی سرقت از موزهها و اماکن فرهنگی اروپا رخ داده است؛ گزارشی که نشان میدهد دزدی آثار فرهنگی دیگر الزاماً به گروههای سنتی و سازمانیافته محدود نیست و در مواردی، گروههای کوچکتر، خشنتر و حتی شبکههایی که اعضای خود را از طریق شبکههای اجتماعی پیدا میکنند، وارد این حوزه شدهاند. از سرقت مخفیانه تا حمله با تبر و مواد منفجره
بر اساس گزارش یوروپل، یکی از مهمترین تغییرات سالهای اخیر، افزایش استفاده از زور و ابزارهای خشن در سرقت آثار فرهنگی است. سارقان در موارد مختلف از تبر، دیلم، ابزارهای برش و حتی مواد منفجره استفاده کردهاند.
این تغییر فقط به معنای افزایش خشونت نیست؛ بلکه نشان میدهد سرقت آثار فرهنگی برای برخی گروههای مجرمانه به یک فعالیت سریع و هدفمند تبدیل شده است. یوروپل معتقد است بخشی از این تغییر را باید در ظهور شبکههای جنایی جدید جستوجو کرد؛ شبکههایی که برخلاف باندهای سنتی، لزوماً ساختار ثابت و رهبر مشخص ندارند و گاهی افراد مورد نیاز خود را بهصورت موردی و از طریق شبکههای اجتماعی و پیامرسانها جذب میکنند.
به این ترتیب، یک سرقت موزهای دیگر الزاماً عملیات یک باند قدیمی و تخصصی نیست؛ ممکن است گروهی از افراد محلی برای یک هدف مشخص گرد هم بیایند، عملیات را انجام دهند و پس از آن از یکدیگر جدا شوند. چرا طلا و اشیای تاریخی هدف جذابی هستند؟
یکی از نکات مهم گزارش یوروپل، توجه ویژه سارقان به طلا، جواهرات و اشیای ساختهشده از فلزات گرانبها است. افزایش شدید ارزش طلا، انگیزه اقتصادی این سرقتها را بیشتر کرده است. رویترز به نقل از یوروپل گزارش داده که قیمت طلا طی دو سال حدود ۸۵ درصد افزایش یافته است. در چنین شرایطی، اشیای تاریخی ساختهشده از طلا دو ارزش متفاوت دارند: ارزش فرهنگی و تاریخی برای موزه و ارزش مادی برای مجرم.
مشکل بزرگتر این است که یک قطعه طلایی را میتوان ذوب کرد و از بین بردن هویت اصلی آن، ردیابیاش را دشوارتر کرد. بنابراین ممکن است برای سارقان، ارزش فلز از ارزش تاریخی شیء مهمتر باشد؛ در حالی که با ذوب شدن آن، بخش مهمی از میراث فرهنگی برای همیشه نابود میشود. گنجینه بیینا؛ سرقتی چهار دقیقهای
ماجرای اسپانیا …
