علیرضا صدایی؛ روز گذشته دو طرح استیضاح احمد دنیامالی، وزیر ورزش و جوانان، در مجلس مطرح شده و در کنار آن، موضوع شکایت عبدالمهدی نصیرزاده درباره انتخابات فدراسیون بدنسازی نیز به عنوان یکی از محورهای انتقادی مطرح شده است.
اما پرسش اساسی این است: آیا میتوان عملکرد یک وزارتخانه را بدون قرار دادن نتایج میدانی، شرایط کشور، برنامههای پیشرو و الزامات قانونی در کنار انتقادها ارزیابی کرد؟
پاسخ، دستکم درباره دوره وزارت دنیامالی، به این سادگی نیست.
کارنامهای که روی سکو نوشته شده است
در این دوره، ورزش ایران چند آزمون مهم بینالمللی را پشت سر گذاشته است؛ آزمونهایی که تنها با تعداد مدالها قابل سنجش نیستند، بلکه تنوع رشتههای مدالآور و نقشآفرینی بانوان نیز در آنها اهمیت دارد.
در بازیهای آسیایی جوانان بحرین، کاروان ایران با کسب ۲۲ مدال طلا، ۱۸ نقره و ۳۶ برنز در جایگاه چهارم قرار گرفت؛ عملکردی که از منظر گستره مدالآوری و حضور نسل جوان ورزش ایران قابل توجه بود.
در همین رویداد، سهم بانوان در مدالآوری به حدود نیمی از مجموع مدالهای کاروان رسید؛ اتفاقی که از تغییر تدریجی توازن در ورزش قهرمانی ایران حکایت دارد. برخی رشتهها نیز برای نخستین بار یا پس از سالها توانستند در چنین سطحی برای ورزش ایران مدالآوری کنند.
این نتایج را نمیتوان تماماً به حساب وزارت ورزش گذاشت؛ مدال محصول کار ورزشکار، مربی، فدراسیون و مجموعهای از عوامل فنی است. اما به همان اندازه نیز نمیتوان نقش سیاستگذاری، پشتیبانی، تأمین منابع و فراهم کردن امکان اعزام و اردو را از معادله حذف کرد.
چند هفته بعد از بازیهای آسیایی جوانان، در بازیهای همبستگی کشورهای اسلامی نیز ایران در جمع سه کشور برتر جدول مدالی قرار گرفت و عملکرد بانوان، بار دیگر سهم قابل توجهی در موفقیت کاروان داشت.
اینها واقعیتهای میدان هستند؛ همان چیزی که در ارزیابی یک وزارتخانه ورزشی باید در کنار هر نقد و ادعایی دیده شود.
دو مقطع جنگی و ورزشی که نمیتوان از معادله حذف کرد
یک نکته مهم دیگر نیز وجود دارد که در ارزیابی دوره وزارت دنیامالی نمیتوان از کنار آن گذشت.
ورزش کشور در این دوره با دو مقطع جنگی و بحران امنیتی مواجه شد و طبیعی است که چنین شرایطی بر فرایندهای …
