به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، مسیر اهلبیت(ع) برای نزدیک کردن جامعه به مکتب خود، بر پایه علم، تربیت و اخلاق استوار بود؛ نه بر تحریک اختلافات مذهبی و ایجاد شکاف میان مسلمانان.
اگر بخواهیم ریشههای وحدت اسلامی را در سیره اهلبیت(ع) بررسی کنیم، یکی از مهمترین نمونهها را باید در رفتار امیرالمؤمنین(ع) جستوجو کرد؛ جایی که حضرت با وجود باور روشن به حقانیت خود در مسئله خلافت، از اقدامی که میتوانست بنیان جامعه نوپای اسلامی را با تهدیدی جدی مواجه کند، پرهیز کردند.
بنابر روایت تسنیم، امیرالمؤمنین(ع) در خطبه شقشقیه میفرمایند: «فَرَأَیْتُ أَنَّ الصَّبْرَ عَلَی هَاتَا أَحْجَی؛ فَصَبَرْتُ وَفِی الْعَیْنِ قَذًی وَفِی الْحَلْقِ شَجًا». یعنی حضرت شرایط موجود را به گونهای دیدند که صبر و بردباری را خردمندانهتر دانستند و بر آن اساس شکیبایی کردند.
این سخن بهخوبی نشان میدهد که حفظ اصل و اساس جامعه اسلامی برای امیرالمؤمنین(ع) اهمیت فراوانی داشت؛ به اندازهای که با وجود تحمل رنجی سنگین، حاضر نشدند اقدامی انجام دهند که نتیجه آن میتوانست ایجاد شکاف و درگیری گسترده میان مسلمانان باشد.
همین رویکرد را میتوان در سیره دیگر امامان(ع) نیز مشاهده کرد. البته هر امام با توجه به شرایط اجتماعی و سیاسی زمان خود، روش متناسبی را برای حفظ جامعه اسلامی و تقویت جایگاه اهلبیت(ع) دنبال میکرد.
یکی از نمونههای روشن در این زمینه، توصیههای امام صادق(ع) به پیروانشان است. حضرت میفرمودند: «إِیَّاکُمْ أَنْ تَعْمَلُوا عَمَلًا یُعَیَّرُونَّا بِهِ»؛ مراقب باشید رفتاری انجام ندهید که دیگران به واسطه آن، ما را مورد سرزنش قرار دهند.
ایشان در ادامه میفرمایند: «کُونُوا لِمَنِ انْقَطَعْتُمْ إِلَیْهِ زَیْنًا وَلَا تَکُونُوا عَلَیْهِ شَیْنًا»؛ برای کسانی که به آنان وابسته و منسوب هستید، زینت و مایه افتخار باشید و باعث عیب و ننگ آنان نشوید.
امام صادق(ع) در ادامه این توصیهها، شیعیان را به حضور در میان دیگر مسلمانان دعوت میکردند؛ از آنان میخواستند با دیگران نماز بخوانند، به عیادت بیمارانشان بروند و در تشییع جنازههای آنان شرکت کنند. این روایت که در کتاب الکافی نقل شده، نشان میدهد که امام صادق(ع) حتی در شرایطی که اختلافات اعتقادی میان مسلمانان جدی بود، …
