به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آیه ۲۵ سوره انفال می فرماید: «و بترسید از فتنه ای که چون آید، تنها مخصوص ستمکاران شما نباشد [بلکه همه را فرا خواهد گرفت]»؛ آیا این قضیه با عدل خداوند در تضاد نیست!؟ خدا هرگز عموم را به خاطر عمل گروهی عذاب نمی کند، مگر آنکه منکرات در میان آنها آشکار شود و آنها در عین توانائی سکوت کنند و این عذاب نتیجه پدید آمدن بی عدالتی و ظلمی است که در صورت عمل نیک سیرتان به وظیفه شان در امر به معروف و نهی از منکر، هیچ گاه دامن گیر این جامعه نمی گشت؛ در صورتی که خوبان در برابر عمل بدان سکوت کنند، ناهنجاری مثل موریانه ریشه عدالت اجتماعی را می خورد؛ زیرا عدم اصلاح افراد ناصالح نابودی اجتماع را در پی دارد.
بنابر روایت ابنا، در آیه ۲۵ سوره انفال می خوانیم: «وَ اتَّقُوا فِتْنَةً لا تُصیبَنَّ الَّذینَ ظَلَمُوا مِنْکُمْ خَاصَّةً وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ شَدیدُ الْعِقاب»؛ (و بترسید از فتنه ای که چون آید، تنها مخصوص ستمکاران شما نباشد [بلکه همه را فرا خواهد گرفت] و بدانید خداوند کیفر شدید دارد). آیا این آیه به معنای عقاب نیکوکاران به خاطر ظلم ها و معصیت های ستمکاران و بدکاران و به قول عامیانه سوختن خشک و تر در هنگام پدید آمدن فتنه ها نیست!؟ و اگر چنین باشد، آیا چنین امری با عدالت خداوند منافات ندارد!؟
در پاسخ به این سؤال لازم است به مواردی چند از آموزه های وحیانی راجع به عدل الهی توجه کنیم.
ضرورت امر به معروف و نهی از منکر در تحقق عدل الهی
عدل الهی در خلقت تک تک موجودات این عالم این گونه است که سیستم آفرینش را به نحو احسن قرار داده است چنانکه در آیه ۷ سوره سجده می خوانیم: «الَّذِی أَحْسَنَ کُلَّ شَیْءٍ خَلَقَهُ»؛ (خدا کسی است که هر چه را آفرید، به نیکوترین وجه آفرید).
وقتی به موجودات این عالم نیز نگاه می کنیم به خوبی به خلقت نیکوی آنها پی می بریم، به عنوان مثال فرآیند بارش باران و رویش گیاهان و تغذیه انسان و... همه و همه آنقدر زیبا هستند که انسان را به شگفتی وا می دارند.
خداوند علاوه بر صورت بندی نیکویی که در آفرینش موجودات داشته است، بهترین قوانین را برای در کنار هم بودن و برپایی عدالت اجتماعی نیز وضع کرده است. به عنوان مثال به انسان ها که موجودات مختاری هستند دستور داده است برای داشتن زندگی بهتر در …
