اگر امروز دیدن صفهای طولانی داوطلبان کنکور، استرس پشت در حوزهها و بحث همیشگی «تجربی یا ریاضی؟» عادی به نظر میرسد، بد نیست بدانیم کنکور ایرانی تقریباً همسن چند نسل از ایرانیهاست. نخستین آزمون سراسری ورود به دانشگاهها ۱۵ مرداد ۱۳۴۸ برگزار شد؛ آزمونی که ۴۷ هزار و ۷۷۳ داوطلب داشت و برای پذیرش در ۱۲ دانشگاه و مؤسسه آموزش عالی، تنها در هفت حوزه امتحانی برگزار شد.
نکته جالب اینکه کنکور آن سال حتی شبیه آزمونهای تستی امروز نبود؛ سؤالها به شکل پاسخ کوتاه طراحی شده بودند و داوطلبان میتوانستند بر اساس نوع دیپلم و علاقه خود، رشتههای مورد نظرشان را انتخاب کنند. در واقع، «چهار گزینهای بودن» چیزی نیست که از روز اول همراه کنکور ایرانی بوده باشد.
وقتی کنکور تعطیل شد
کنکور فقط آزمون ورود به دانشگاه نبوده؛ بخشی از تاریخ اجتماعی ایران هم در آن ثبت شده است. در سالهای ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۱، همزمان با تعطیلی دانشگاهها در جریان انقلاب فرهنگی، پذیرش دانشجو نیز متوقف شد. آزمون سراسری در سال ۱۳۶۱ دوباره برگزار شد، اما در آن دوره ابتدا فقط برای رشتههایی مانند پزشکی، فنی و مهندسی، کشاورزی و الهیات و معارف اسلامی بود. سهمیههای مناطق و رزمندگان نیز از همین دوره وارد ساختار کنکور شدند.
سال ۱۳۵۴ هم یک نقطه عطف دیگر بود؛ سازمان سنجش آموزش کشور شکل گرفت و کنکور وارد مرحلهای تازه شد. در آن دوره حتی معدل امتحانات نهایی، نوع دیپلم، جنسیت، وضعیت نظاموظیفه و سهمیه منطقه در پذیرش اثر داشت. روزی که دخترها از پسرها جلو زدند
یکی از جالبترین تغییرات تاریخی کنکور، تغییر ترکیب جنسیتی داوطلبان است. در نخستین کنکور، حدود ۱۷ هزار و ۵۰۰ زن در برابر ۳۰ هزار و ۲۷۳ مرد شرکت کردند؛ یعنی مردان با فاصله زیادی اکثریت داشتند.
اما این معادله برای همیشه باقی نماند. نخستین بار در سال ۱۳۷۷ تعداد زنان متقاضی ورود به دانشگاه از مردان بیشتر شد. از دهه ۸۰ این وضعیت دیگر استثنا نبود و به روندی پایدار تبدیل شد.
امروز فاصله حتی بیشتر شده است؛ رئیس سازمان سنجش اعلام کرده در کنکور ۱۴۰۵ از یک میلیون و ۷۰ هزار و …
