خبرآنلاین - رسول صَفرآهنگ: روابط هند و آمریکا در دهههای اخیر غالباً بهعنوان یکی از مهمترین نمونههای «نزدیکیِ بدون اتحاد» در نظام بینالملل توصیف شده است. رابطهای که نه در قالب اتحاد کلاسیک میگنجد و نه در منطق خصومت ساختاری بلکه این رابطه، بیش از آنکه بر اعتماد عمیق استوار باشد، بر محاسبه منافع و همپوشانی منافع و مدیریت تعارضها بنا شده است. از این رو تحولات اخیر خاورمیانه و بهویژه بحران پیرامون تنگه هرمز، این واقعیت را بار دیگر آشکار کرده که شراکت هند و آمریکا تا چه اندازه در برابر شوکهای ژئوپلیتیکی آسیبپذیر است. با این حال، همین بحرانها نشان میدهند که پیوند دو کشور هنوز از ظرفیت بازتولید برخوردار است، هرچند در قالبی پرتنشتر، کماعتمادتر و عملگرایانهتر از گذشته پیگیری می شود.
رابطه هند و امریکا بر محاسبه منافع و همپوشانی منافع و مدیریت تعارضها بنا شده است و در مورد هند و آمریکا، تهدید مشترک اصلی همچنان چین است
از سوی دیگر، این رابطه را میتوان در چارچوب واقعگرایی تدافعی و نیز مفهوم وابستگی متقابل پیچیده تحلیل کرد. واقعگرایی تدافعی توضیح میدهد که دولتها، حتی در صورت فقدان اعتماد، در برابر تهدیدهای مشترک ناگزیر به همکاریاند. در مورد هند و آمریکا، تهدید مشترک اصلی همچنان چین است. عاملی که از پایان جنگ سرد تاکنون نقش «چسب ساختاری» را در این رابطه ایفا کرده است. اما وابستگی متقابل پیچیده نشان میدهد که همکاری صرفاً امنیتی نیست بلکه تجارت، فناوری، زنجیرههای تأمین، انرژی، و جابهجایی نیروی انسانی نیز بهطور فزایندهای به هم گره خوردهاند. همین درهمتنیدگی باعث میشود که تنشهای خاورمیانه، بهویژه اختلال در مسیرهای انرژی و کشتیرانی، مستقیماً به محاسبات دهلینو و واشنگتن سرریز شود.
در همین راستا، رخدادهای اخیر پیرامون تنگه هرمز این پیوند را بهصورت عینی نمایان کردند. گزارشها از حملات نیروهای آمریکایی به شماری از کشتیها در نزدیکی این آبراه حساس و کشتهشدن شهروندان هندی، بهویژه در ماجرای نفتکش حامل اتباع هندی، صرفاً یک حادثه تاکتیکی نبود بلکه ضربهای به سرمایه نمادین «شراکت راهبردی» بین دو کشور تلقی شد. در روابط بینالملل، اعتماد یک متغیر صرفاً اخلاقی نیست، بلکه زیرساخت تداوم همکاری است.
هنگامی …
![[محمدعلی مهتدی] سوریه؛ میدان تقابل ترکیه و رژیم صهیونیستی](/news/u/2026-08-23/ettelaat-071n0.jpg)
