ریحانه اسکندری: حسین علیزاده، متولد اول شهریور ۱۳۳۰، از آن دسته هنرمندانی است که نمیتوان تاریخ موسیقی معاصر ایران را بدون نام و اندیشه او روایت کرد؛ موسیقیدانی که در بیش از هفت دهه فعالیت، مرزهای موسیقی ایرانی را بارها جابهجا کرد و از دل سنت، به تجربههای تازه در آهنگسازی، نوازندگی، آموزش و موسیقی فیلم رسید. او نهتنها تار و سهتار را به زبان شخصی خود بدل کرد، بلکه با نگاهی پژوهشگرانه به ردیف، ساختارهای موسیقی ایرانی را به چالش کشید و در پیوند دادن موسیقی ایرانی با ارکستراسیون، موسیقی معاصر و سینما نقشی ماندگار ایفا کرد. به بهانه زادروز این آهنگساز و نوازنده برجسته، مروری داریم بر زندگی و کارنامه هنرمندی که همچنان یکی از مهمترین صداهای زنده موسیقی ایران است. زیستنامه شخصی؛ از «تونل سحرآمیز» بازار تا تالارهای آکادمیک
حسین محمد علیزاده در نخستین روز از شهریورماه سال ۱۳۳۰ در محله قدیمی سید نصرالدین، واقع در قلب بازار تهران، به دنیا آمد. او فرزند دوم خانوادهای پرجمعیت و هشتنفره بود. پدرش، خیاطی شریف و زحمتکش اهل ارومیه، در دوران جنگ جهانی دوم پس از رهایی از دشواریهای سربازی به تهران مهاجرت کرده بود و مادرش، بانویی اهل اراک و ساکن تهران، به تدریس قرآن در محله میپرداخت. رشد در همسایگی بازار تهران و گذر روزانه از خیابان خیام، تصویری رنگارنگ، پرحرکت و لبریز از ریتمهای زندگی روزمره را در ذهن کودکانه علیزاده حک کرد؛ فضایی زنده که خود بعدها از آن به عنوان «تونل سحرآمیز» دوران خردسالیاش یاد نمود.
ورود علیزاده به جهان موسیقی حاصل یک تصادف خجسته آموزشی بود. هوشنگ ظریف، نوازنده نامدار تار، که برای تدریس موسیقی به مدرسه ابتدایی آنان آمده بود، متوجه استعداد فوقالعاده و شور درونی این نوجوان شد و او را برای ورود به هنرستان موسیقی تهران هدایت کرد. علیزاده پس از گذراندن دوره هنرستان، وارد دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران شد و به فراگیری تخصصی ردیف و تکنیکهای نوازندگی پرداخت. او زوایای تار و سهتار و ظرایف مکاتب گوناگون را نزد برجستهترین اساتید عصر خویش از جمله هوشنگ ظریف، علیاکبر شهنازی، حبیبالله صالحی، احمد عبادی، نورعلی برومند، محمود کریمی، عبدالله دوامی، یوسف فروتن و سعید هرمزی آموخت.
در ابعاد زیست شخصی و خانوادگی، علیزاده همواره زیستی …
