به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ تراکتور در فاصله تنها ۵ روز تا آغاز لیگ برتر، تصمیمی گرفت که بیش از آنکه یک تغییر فنی معمول باشد، یک علامت سؤال بزرگ درباره نحوه تصمیمگیری در این باشگاه ایجاد کرده؛ محمد ربیعی کنار رفت و جواد نکونام به عنوان سرمربی جدید معرفی شد. تصمیمی که حالا یک سؤال ساده اما مهم را مقابل مدیران تراکتور قرار داده است: اگر قرار بود ربیعی نباشد، چرا این تغییر اینقدر دیر انجام شد؟
تغییر سرمربی درست در آستانه شروع مسابقات، آن هم برای تیمی که فصل گذشته قهرمان شده، اتفاقی نیست که بتوان به سادگی از کنار آن عبور کرد.
تراکتور ماهها فرصت داشت تا برای فصل جدید تصمیم بگیرد. اگر ربیعی گزینه مورد اعتماد باشگاه نبود، چرا از ابتدای تابستان کنار گذاشته نشد؟ چرا اجازه داده شد برنامههای آمادهسازی، تمرینات پیشفصل و روند آمادهسازی تیم با یک مربی طی شود و حالا تنها چند روز مانده به شروع لیگ، همه چیز تغییر کند؟ اصلاً چه اتفاقی در این چند روز افتاد که ناگهان ادامه همکاری با ربیعی غیرممکن شد؟
این همان نقطهای است که مدیریت تراکتور باید درباره آن شفافسازی کند؛ چراکه در فوتبال حرفهای، سرمربی فقط یک اسم روی نیمکت نیست. او مسئول طراحی تمرین، سیستم بازی، آمادهسازی بدنی، انتخاب بازیکنان و شکل دادن به ساختار فنی تیم است. تغییر او ۵ روز مانده به لیگ یعنی بخشی از پروژهای که برای فصل جدید طراحی شده، ناگهان باید تغییر کند.
اما عجیبتر اینکه جایگزین ربیعی کسی نیست که سابقهاش برای فوتبال ایران ناشناخته باشد؛ جواد نکونام است؛ مربیای که آخرین خاطره جدی فوتبال ایران از حضورش در لیگ برتر، بیشتر با حاشیه و جنجال گره خورده تا یک پایان موفق و آرام.
نکونام در استقلال روزهای پرتنشی را پشت سر گذاشت. اختلاف با مدیریت، موضعگیریهای متعدد، درگیریهای رسانهای و حاشیههایی که بارها فضای تیم را تحت تأثیر قرار داد، بخش مهمی از آخرین دوره فعالیت او در لیگ برتر بود. استقلال در آن دوره نهتنها نتوانست به اهداف بزرگ خود برسد، بلکه فضای پیرامون تیم در مقاطع مختلف به اندازهای متشنج شد که مسائل فنی تحتالشعاع حواشی قرار گرفت. حالا همان مربی دوباره به لیگ برتر برگشته؛ اما این بار به نیمکت قهرمان ایران.
نکونام در تراکتور نه با یک تیم معمولی، …
