به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ تراکتور در فاصله تنها ۵ روز تا آغاز لیگ برتر، تصمیمی گرفت که بیش از آنکه یک تغییر فنی معمول باشد، یک علامت سؤال بزرگ درباره نحوه تصمیمگیری در این باشگاه ایجاد کرده؛ محمد ربیعی کنار رفت و جواد نکونام به عنوان سرمربی جدید معرفی شد. تصمیمی که حالا یک سؤال ساده اما مهم را مقابل مدیران تراکتور قرار داده است: اگر قرار بود ربیعی نباشد، چرا این تغییر اینقدر دیر انجام شد؟
تغییر سرمربی درست در آستانه شروع مسابقات، آن هم برای تیمی که فصل گذشته قهرمان شده، اتفاقی نیست که بتوان به سادگی از کنار آن عبور کرد.
تراکتور ماهها فرصت داشت تا برای فصل جدید تصمیم بگیرد. اگر ربیعی گزینه مورد اعتماد باشگاه نبود، چرا از ابتدای تابستان کنار گذاشته نشد؟ چرا اجازه داده شد برنامههای آمادهسازی، تمرینات پیشفصل و روند آمادهسازی تیم با یک مربی طی شود و حالا تنها چند روز مانده به شروع لیگ، همه چیز تغییر کند؟ اصلاً چه اتفاقی در این چند روز افتاد که ناگهان ادامه همکاری با ربیعی غیرممکن شد؟
این همان نقطهای است که مدیریت تراکتور باید درباره آن شفافسازی کند؛ چراکه در فوتبال حرفهای، سرمربی فقط یک اسم روی نیمکت نیست. او مسئول طراحی تمرین، سیستم بازی، آمادهسازی بدنی، انتخاب بازیکنان و شکل دادن به ساختار فنی تیم است. تغییر او ۵ روز مانده به لیگ یعنی بخشی از پروژهای که برای فصل جدید طراحی شده، ناگهان باید تغییر کند.
اما عجیبتر اینکه جایگزین ربیعی کسی نیست که سابقهاش برای فوتبال ایران ناشناخته باشد؛ جواد نکونام است؛ مربیای که آخرین خاطره جدی فوتبال ایران از حضورش در لیگ برتر، بیشتر با حاشیه و جنجال گره خورده تا یک پایان موفق و آرام.
نکونام در استقلال روزهای پرتنشی را پشت سر گذاشت. اختلاف با مدیریت، موضعگیریهای متعدد، درگیریهای رسانهای و حاشیههایی که بارها فضای تیم را تحت تأثیر قرار داد، بخش مهمی از آخرین دوره فعالیت او در لیگ برتر بود. استقلال در آن دوره نهتنها نتوانست به اهداف بزرگ خود برسد، بلکه فضای پیرامون تیم در مقاطع مختلف به اندازهای متشنج شد که مسائل فنی تحتالشعاع حواشی قرار گرفت. حالا همان مربی دوباره به لیگ برتر برگشته؛ اما این بار به نیمکت قهرمان ایران.
نکونام در تراکتور نه با یک تیم معمولی، بلکه با تیمی روبهروست که فصل گذشته قهرمان شده و هوادارانش انتظار دارند این موفقیت ادامه پیدا کند. کوچکترین لغزش میتواند فشار زیادی ایجاد کند و اگر حاشیهای هم شکل بگیرد، شرایط میتواند به سرعت از کنترل خارج شود.
اینجاست که انتخاب نکونام یک سؤال دیگر هم ایجاد میکند: آیا تراکتور واقعاً به دنبال تغییر فنی بود یا فقط در آخرین لحظه به دنبال یک نام بزرگ روی نیمکت گشت؟
اگر مشکل، عملکرد ربیعی بود، چرا این مشکل از هفتهها قبل دیده نشد؟ اگر مشکل فنی بود، چرا فرصت کافی برای انتخاب مربی جدید و اجرای برنامههای او فراهم نشد؟ و اگر نکونام از ابتدا گزینه مطلوب بود، چه دلیلی وجود داشت که تا ۵ روز مانده به شروع لیگ صبر شود؟ اینها پرسشهایی است که نمیتوان با یک «تصمیم مدیریتی» ساده از کنارشان عبور کرد.
قهرمان لیگ، جای آزمون و خطای مدیریتی نیست. تراکتور برای فصل جدید باید هم در لیگ برتر مدعی باشد و هم در رقابتهای آسیایی حضوری جدی داشته باشد. چنین تیمی باید پیش از شروع فصل تکلیف نیمکت، برنامه فنی و ساختار تیمش را مشخص کرده باشد، نه اینکه در آستانه سوت آغاز لیگ، ناگهان سرمربی را تغییر دهد.
از سوی دیگر، نکونام هم دیگر نمیتواند با گذشته زندگی کند. بازگشت او به لیگ برتر فرصتی برای جبران است؛ فرصتی برای اینکه نشان دهد میتواند یک تیم بزرگ را بدون آن حجم از تنش و جنجال مدیریت کند. این بار اما شرایط متفاوت است. تراکتور هواداران پرشمار و توقعات بسیار بالایی دارد و کوچکترین حاشیه میتواند به بحران تبدیل شود. نکونام باید ثابت کند مرد روزهای سخت فوتبال است، نه مرد روزهای پرحاشیه فوتبال. او حالا روی نیمکت تیمی نشسته که قهرمان است و چیزی کمتر از قهرمانی نمیخواهد.
و در نهایت، توپ در زمین مدیران تراکتور هم هست. مدیران این باشگاه باید پاسخ دهند که چرا یک پروژه فنی را در آستانه شروع فصل زیر و رو کردند؟ چرا اگر تصمیم به تغییر وجود داشت، این تصمیم در ابتدای تابستان گرفته نشد؟ و مهمتر از همه، چه اتفاقی افتاد که تنها پنج روز مانده به آغاز لیگ، ناگهان ربیعی دیگر گزینه مناسبی نبود و نکونام بهترین گزینه شد؟
پاسخ این سؤالات میتواند مشخص کند که تراکتور یک تصمیم حسابشده گرفته یا بار دیگر گرفتار تصمیمهای دقیقه نودی و پرریسک شده است. فصل هنوز شروع نشده، اما یک چیز از همین حالا روشن است؛ نکونام برای بازگشت، انتخاب آسانی نداشته و تراکتور هم برای این تغییر، توضیح آسانی ندارد.
253 258 کد مطلب 2256546
