نرگس کیانی: از تیرماه ۱۳۹۴ و بیانیه کانون کارگردانان خانه تئاتر در مورد نمایش «عاشقانههای ناآرام» به کارگردانی مریم جلالیان با سقف بهای بلیت ۱۰۰/۰۰۰ تومان تا مرداد ۱۴۰۵ و بیانیه همان کانون در مورد نمایش «پسران فریدون» به کارگردانی علیرضا معتمدی با سقف بهای بلیت ۱/۴۰۰/۰۰۰ تومان تنها اتفاقی که رخ داده است، گذر سالهاست. بهگونهای که با جایگزینکردن اسامی نمایشها، کارگردانان و بهای صدهزار تومانی و یکمیلیونوچهارصدهزار تومانی بلیتها با یکدیگر، میتوان تصور کرد با یک بیانیه انتقادی واحد در مورد «روی صحنه رفتن نخستین تجربه یک کارگردان در تالار وحدت توامان با شکستن سقف بهای بلیت» مواجهایم. سقفی که این روزها «آرش» به کارگردانی علی سرابی با بهای ۴/۹۸۰/۰۰۰ تومان -با وجود توقف فروش بلیت- پرچمدار شکستن آن است و احتمالا با آغاز پیشفروش نمایش تازه حسین پارسایی، «سیاوش» است که پرچمدار خواهد شد.
اگرچه نقاط عطف شکستهشدن سقف بهای بلیت تئاتر از ۱۳۹۴ به این سو متعدد است اما صحبت از «ضرورت تشکیل شورای صنفی برای تعیین سقف و کف بلیت آثار نمایشی» تنها به سال ۱۳۹۷ محدود است. هنگامی که شهرام کرمی، مدیرکل وقت هنرهای نمایشی در پی رسانهای شدن اعتراضات به بهای بلیت نمایش «میسیسیپی نشسته میمیرد» به کارگردانی همایون غنیزاده در گفتوگویی رسانهای از صحبت با شهرام گیلآبادی، مدیرعامل وقت خانه تئاتر و همچنین مشورت با چند حقوقدان برای بررسی راهکارهای قانونی راهاندازی یک «شورای صنفی» به عنوان حاصل همکاری ادارهکل متبوعش و خانه تئاتر جهت تعیین بهای بلیت آثار نمایشی خبر داد. شورایی که در غیاب آییننامههای لازم در این حوزه، مانند «آییننامه ایجاد، ساماندهی و نظارت بر سالنهای نمایش فیلم» (مصوبه مورخ ۱۳۹۹/۱۲/۱۷ هیات وزیران) در حوزه سینما، همچنان شکل نگرفته است و بهطور مشخص از زمان شکلگیری تئاتر خصوصی به این سو، هرازگاهی تیترهایی چون «تئاتر؛ تفریح طبقه مرفه» را همچون موجی کفآلود روی آب میآورد. نوید محمدزاده و مهناز افشار در اجرای سال ۱۳۹۶ «الیور توئیست» در تالار وحدت کلیدواژهای که با توئیت وزیر مصطلح شد
نخستین باری که «ضرورت تشکیل شورای صنفی برای تعیین سقف و کف بهای بلیت آثار نمایشی» مورد اشاره شهرام …
