به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در مرداد ۱۳۵۷، بازار تهران دیگر آن بازار پرهیاهوی سالهای گذشته نبود. از رونق معاملات خبری نبود و بسیاری از حجرهداران و تجار ترجیح میدادند پول خود را نگه دارند و دست به معامله نزنند. خبرنگاران کیهان در ۲۴ مرداد ۵۷ طی گزارشی میدانی، تصویری از بازاری ارائه کردند که رکود تنها مشکل آن نبود؛ اعتماد نیز در حال از میان رفتن بود.
تجار از کاهش گردش پول، افزایش سفتههای واخواستی، سختگیری بانکها در اعطای اعتبار، نوسان قیمتها و ترس از ورشکستگی سخن میگفتند. بسیاری از خریداران عمده عقب نشسته بودند و معامله نسیه نیز به دلیل نگرانی از بازنگشتن پول، بهشدت کاهش یافته بود. به تعبیر یکی از بازاریان، تاجرانی که پیشتر بهراحتی اعتبار میدادند، حالا مانند کسی که مار گزیده باشد، حتی از معامله نسیه هم پرهیز میکردند. «حاجی این روزها دل و دماغ درست و حسابی ندارد میگوید: دست به سیاه و سفید نمیتوان زد. اغلب دست به جیب نمیبرد منظورش حسابها و اعتبارهای میلیونی است. نه میخرند که صادر کنند و نه میخرند که وارد کنند. میگوید: خیلیها ترجیح میدهند پولشان را فعلا دستنخورده نگهدارند.»
رکود فقط به حجرههای بازار محدود نبود. کارخانهداران از کاهش تقاضا و انباشته شدن کالا در انبارها میگفتند. بازار فرش ازجمله آسیبدیدهترین …
