به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ «بیشتر از یک سال دوام نمیآورد.»
«این آماتوری است. ما میخواهیم تیم مردان را به لیگ قهرمانان برسانیم.»
«چرا باید برای این کار پول هدر بدهیم؟»
«لیگ زنان دقیقاً همان دلیلی بود که جیمی تارت از اینجا رفت.»
این جملات که در جریان جلسه سالانه سهامداران باشگاه خیالی ایافسی ریچموند در جدیدترین قسمت سریال «تد لاسو» از شبکه اپل تیوی مطرح شد، احتمالاً برای بسیاری از هواداران فوتبال زنان، بیش از حد آشنا و حتی ناخوشایند بود.
این اظهارات بازتابدهنده تردیدهای مداوم و گاهی بیتفاوتی آشکاری است که طی دههها نگاه به فوتبال زنان را شکل داده است: چرا باید برای چیزی هزینه کنیم که درآمدزا نیست؟
در حالی که بخش بالای فوتبال زنان اکنون با موفقیت سرمایهگذاری مالکان میلیاردر، ارزشگذاریهای ۹ رقمی و ورزشگاههای اختصاصی روبهرو شده است، شرایط همیشه اینگونه نبوده است. زندگی در سطوح پایینتر هرم فوتبال، جایی که تیم زنان ریچموند در آن قرار دارد، همچنان عرصهای است که چنین دیدگاههایی و کمبود سرمایهگذاری در آن دیده میشود.
چالشهایی که این سریال به تصویر میکشد؛ از «گزارش هولناک هیگینز» که به نام لزلی هیگینز، مدیر اجرایی ریچموند با بازی جرمی سویفت، نامگذاری شده گرفته تا نرسیدن بهموقع لباسهای تیم، رختکنهای نامناسب و دشواری در جذب حامی مالی، متأسفانه فاصله چندانی با واقعیت ندارند.
تماشای این صحنهها میتواند این تصور را ایجاد کند که نویسندگان برای تأثیرگذاری بیشتر، واقعیت را اغراقآمیز نشان دادهاند.
اما اینطور نیست؛ به ازای هر تیمی مانند کانزاسسیتی کارنت یا آرسنال، تیمهایی مانند بلکبرن روورز یا ساوتهمپتون نیز وجود دارند. در حالی که کانزاسسیتی نخستین ورزشگاه اختصاصی یک تیم لیگ ملی فوتبال زنان آمریکا (NWSL) را ساخت، بودجه تیمهای بلکبرن و ساوتهمپتون طی سالهای اخیر بهشدت کاهش یافته است.
در آمریکا، کانزاسسیتی دو سال پس از افتتاح یک مرکز تمرینی مدرن به مساحت ۱۷ هزار فوت مربع و با هزینه ۱۸ میلیون دلار، ۱۴۰ میلیون دلار برای ساخت ورزشگاه اختصاصی خود هزینه کرد؛ ورزشگاهی که سرمایه ساخت آن بهصورت خصوصی تأمین شد. چندین باشگاه NWSL نیز در همین مسیر حرکت میکنند یا دستکم در مراکز …
