به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایبنا؛ فرمان مشروطیت در اصل فرمان تشکیل مجلس شورای ملی است که مظفرالدینشاه قاجار در ۱۳ مرداد ۱۲۸۵ خورشیدی امضا کرد و یک روز بعد در تاریخ ۱۴ مرداد ۱۲۸۵ (۶ آگوست ۱۹۰۶ میلادی) فرمان مشروطیت صادر شد. به مناسبت روز مشروطه رضا مختاری اصفهانی، دانشآموخته تاریخ و سندپژوه در یادداشتی اختصاصی به این موضوع پرداخت و نوشت:
***
چهاردهم مرداد فرصتی برای پاسداشت یکی از مهمترین رخدادهای تاریخ معاصر ایران است؛ رخدادی که با توجه به آرمانها، اهداف و نتایج همچنان ادامه دارد. بر این اساس، مشروطه تنها یک رخداد نیست، بلکه یک مفهوم است که تا تحقق کامل آن باید آسیبشناسی و از نقاط ضعف و قوّت آن گفته شود. چه آرمانها و شعارهای مشروطه مانند قانون، آزادی، وطن، استقلال سیاسی و فرهنگی همچنان در جامعه ایران محل مناقشه و بحث هستند و شوربختانه در فضایی دوقطبی توافق بر سر آنها سخت مینماید. حال آنکه در ابتدای مشروطه با توافق و انسجامی که بر سر این موضوعات در میان بیشتر نخبگان وجود داشت، این جنبش عظیم ملی به پیروزی رسید. این اجماع ملی موجب شده بود اکثریت فعال جامعه شهری ایران پشت سر آزادیخواهان قرار گرفته و دستخط مشروطیت نظام سلطنتی را از مظفرالدینشاه بستانند.
از همین رو در آن زمان جامعه از لحاظ فکری به دو جبهه استبداد و مشروطه تقسیم شد. این دوگانه که نزاعی میان طرفداران نظم کهن و نظم جدید بود، دوگانهای طبیعی و منطقی بود؛ چراکه طرفداران نظم کهن در جهت منافع خود در حفظ وضع موجود میکوشیدند. آنان برای حفظ این وضعیت، گرد دربار قاجاری فراهم آمدند و نظم جدید را به عنوان نشانهای از هرج و مرج، از هم گسیختگی و آشفتگی القا میکردند. در مقابل، هواداران مشروطه وضعیت پیشین را حلقه بستهای میدانستند که در آن گردش نخبگان رخ نمیداد و اکثریت در رده محرومین از موقعیت و امکانات خاص قرار میگرفتند. با این جبههبندی، اقلیت طرفداران استبداد در مقابل اکثریت هواداران مشروطه قرار داشت. بهمرور که اهداف مشروطه تبیین شد و در متمم قانون اساسی اصول فراوانی به حقوق ملت اختصاص یافت، جبهه دربار متحدان جدیدی یافت. چه محمدعلیشاه که از همان ابتدا روی خوش به مشروطه نداشت، موضوع مشروطه مشروعه را طرح کرد؛ موضوعی که میتوانست در جبهه …
