به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، پس از شکست، از دست دادن شغل، پایان یک رابطه یا تجربه یک اتفاق دشوار، ممکن است فرد برای مدتی غمگین، مضطرب، خشمگین یا سردرگم باشد. طولانی شدن این احساسات لزوماً به معنای ناتوانی یا نداشتن تابآوری نیست. انسانها برای عبور از بحران، زمان و حمایت متفاوتی نیاز دارند.
تابآوری یعنی بتوانیم با وجود دشواری، قدم بعدی را پیدا کنیم؛ حتی اگر این قدم بسیار کوچک باشد. تابآوری چیست؟
تابآوری توانایی کنار آمدن با فشار، شکست، فقدان و تغییر و پیدا کردن راهی برای ادامه زندگی است. فرد تابآور هم ممکن است بترسد، گریه کند، عصبانی شود یا مدتی احساس کند از عهده شرایط برنمیآید.
تفاوت در این است که این احساسات برای همیشه او را متوقف نمیکنند.
برای مثال، فردی که شغل خود را از دست داده است، لازم نیست وانمود کند اتفاق مهمی نیفتاده. او ممکن است نگران آینده باشد، اما در کنار این نگرانی، وضعیت مالی خود را بررسی کند، رزومهاش را بهروز کند، به دنبال فرصتهای تازه بگردد یا حتی تغییر مسیر شغلی را در نظر بگیرد. همین حرکت تدریجی، بخشی از تابآوری است. آیا تابآوری یعنی همیشه قوی و مثبت باشیم؟
یکی از برداشتهای نادرست درباره تابآوری این است که فرد تابآور نباید ناراحت شود یا احساسات منفی داشته باشد. در حالی که انکار غم، ترس و ناامیدی الزاماً نشانه قدرت نیست.
گاهی نخستین قدم برای کنار آمدن با یک اتفاق سخت، پذیرفتن این واقعیت است:
«این اتفاق برای من سخت است.»
تابآوری یعنی بتوانیم احساسات خود را تجربه کنیم، بدون آنکه اجازه دهیم این احساسات تمام مسیر زندگی ما را تعیین کنند. ممکن است فرد مدتی احساس ضعف کند و همچنان در مسیر بازسازی زندگی خود قرار داشته باشد. چگونه تابآوری خود را تقویت کنیم؟ ۱. مشکل را به قدمهای کوچک تقسیم کنید
وقتی مشکلی بزرگ پیش میآید، ذهن ممکن است تصور کند باید همهچیز را یکباره حل کنیم. همین تصور میتواند باعث شود فرد هیچ کاری انجام ندهد.
راه بهتر این است که مسئله را به کوچکترین قدمهای ممکن تقسیم کنیم. جیمز کلیر در کتاب «عادتهای اتمی» بر اهمیت تغییرهای کوچک و تکرارشونده تأکید میکند؛ تغییرهایی که در طول زمان میتوانند اثر قابلتوجهی ایجاد کنند.
اگر این ایده …
