به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حس قفل شدن و پوچی مقطعی، در دنیای امروز اصلاً عجیب نیست. وقتی بیثباتی اقتصادی و فشار خبرها، افق روبرو را مبهم میکند، ذهن بهطور طبیعی دست از تلاش برمیدارد تا از خودش در برابر ناامیدی محافظت کند.
صبح با صدای زنگ گوشی بیدار میشوید، نگاهی به تقویم و اخبار میاندازید و ناگهان وزنه سنگینی روی سینهتان احساس میکنید. یک سوال کوتاه و بیرحم تمام توانتان را میگیرد: «خب که چی؟ اصلاً این همه تلاش برای چیست؟»
این حس قفل شدن و پوچی مقطعی، در دنیای امروز ما اصلاً عجیب نیست. وقتی بیثباتی اقتصادی و فشار خبرها، افق روبرو را مبهم میکند، ذهن بهطور طبیعی دست از تلاش برمیدارد تا از خودش در برابر ناامیدی محافظت کند. اما مسئله اینجاست که معطل ماندن در این حال، انگیزههای کوچک زندگی را هم از بین میبرد.
چرا فرمان ذهن روی «بیخیالی» میچرخد؟
ذهن انسان برای شرایطی طراحی شده که میان تلاش و نتیجه، رابطهای منطقی وجود داشته باشد. وقتی احساس کنیم متغیرهای بیرونی تمام برنامهریزیهای ما را خراب میکنند، دچار نوعی «درماندگی آموختهشده» میشویم.
فرض کنید ماهها برای یک آزمون استخدامی، یادگیری زبان یا جمع کردن پسانداز تلاش کردهاید، اما ناگهان با یک تورم ناگهانی یا تغییر قوانین، احساس میکنید تمام زحماتتان دود شده است. در این حالت، «که چی بشه؟» مکانیزم دفاعی ذهن است که میگوید: «دیگر انرژی نسوزان، چون ته آن معلوم نیست!»
اما ماندن در این سنگر دفاعی، به مرور آدم را دچار کرختی و افسردگی خفهکننده میکند.
بازیابی موتور حرکت با کوچک کردن مقیاسها
برای عبور از این بنبست روانی، نباید دنبال پاسخهای فلسفی بزرگ یا تغییرات جادویی باشیم. کلید اصلی، تغییر مقیاسِ نگاه به زندگی است.
از اهداف بلندمدت به «جزیرههای ۲۴ ساعته» کوچ کنید
وقتی نمیتوان برای ۶ ماه آینده برنامهریزی قطعی داشت، نگران ۶ ماه بعد بودن فقط اضطراب میآورد. افق دید خود را به همین امروز محدود کنید. از خودتان بپرسید: «امروز چه کار کوچکی حال من را یا کیفیت زندگیام را یک درصد بهتر میکند؟»
برای مثال اگر پسانداز برای خرید خانه یا ماشین ناامیدکننده به نظر میرسد، یادگیری یک نرمافزار جدید در طول امروز یا مرتب کردن …
