یک پژوهشدرباره کیفیت فضاهای بازی کودکان در پارکهای لاله، گفتوگو، قیطریه، نیاوران، ملت و ساعی نشان میدهد که بسیاری از زمینهای بازی پایتخت با نیازهای رشدی کودکان فاصله دارند. کمبود تنوع در تجهیزات، ضعف ارتباط با طبیعت، محدود بودن امکانات بازیهای گروهی، مشکلات ایمنی و کیفیت پایین طراحی فضایی از مهمترین چالشهای این فضاهاست. در این پژوهش که در مرکز مطالعات شهرداری تهران تهیه شده، کودکان و والدین نیز کیفیت زمینهای بازی را ارزیابی کردهاند. نتایج نشان میدهد کودکان به ترکیبی از ایمنی، تنوع، خوانایی فضایی، تعامل اجتماعی و ارتباط با طبیعت نیاز دارند و والدین نیز ایمنی و کیفیت فعالیتها را مهمترین معیارها میدانند. به گزارش اکوایران، تماشای کودکان در فضاهای بازی و پارکهای محلهای، پرتکرارترین تصویرِ روزهای گرم سال است. کودکان عموما تابستان را انتظار میکشند تا در فضاهای سبز، فضاهای باز یا بوستانها وقتگذرانی و بازی کنند. به گفته روانشناسان حوزه کودک، بازی بخشی از فرآیند رشد آنهاست و آنها با همین بازی کردن میتوانند مهارتهایی که در آینده نیازمند آن هستند را تقویت کنند. اما پارکهای پایتخت تا چه اندازه به نیازهای رشدی آنها پاسخ میدهد؟ در بوستانهای تهران تا چه اندازه استانداردهای مربوط به فضاهای بازی کودکان رعایت شده است؟ مرکز مطالعات شهرداری تهران در پژوهشی با عنوان طراحی منظر برای کودکان، کیفیت فضاهای بازی در چند پارک لاله، گفتوگو، قیطریه، نیاوران، ملت و ساعی را سنجیده است.
فردریک فروبل، بنیانگذار اولین مهد کودک در سال 1837 ایده زمینهای بازی کودکان را مطرح میکند. او بر نقش بازی در رشد کودکان تاکید داشت. زمینهای بازی او در آلمان شامل کاوش در طبیعت، باغها و بازیهای توپی بود. او باور داشت که هر شهر باید زمین بازی مخصوص به خود را داشته باشد. براساس اطلاعاتی که در پژوهش «طراحی منظر برای کودکان» در مرکز مطالعات شهرداری تهران ذکر شده، جان دیویی، مربی بزرگ آمریکایی هم در شکل دهی به نقش بازی و زمین بازی در مدارس آمریکایی تاثیرگذار بود. هرچند که دیدگاه این دو اندیشمند با یکدیگر تفاوتهایی داشت اما در نهایت رویکردها به یکدیگر نزدیک شدند و وسایلی مانند چکش، الوار، بلوک و توپ در زمینهای …
