ترامپ روز جمعه از توافقی با ونزوئلا خبر داد و آن را «بزرگترین قرارداد نفتی تاریخ جهان» نامید؛ ادعایی که مثل بسیاری از اظهارات او، اغراقآمیز به نظر میرسد، اما نمیتوان اهمیت بالقوه این توافق را نادیده گرفت. ونزوئلا بزرگترین ذخایر اثباتشده نفت جهان را در اختیار دارد، اما سالها تحریم، فساد، بیثباتی سیاسی و مدیریت ناکارآمد باعث شده تولید نفت این کشور به حدود ۱.۲۵ میلیون بشکه در روز محدود شود. حالا قرار است شرکتهای آمریکایی با سرمایهگذاری گسترده، به احیای صنعت نفت ونزوئلا کمک کنند و آمریکا نقش پررنگی در مدیریت این صنعت به دست آورد.
مارکو روبیو ارزش سرمایهگذاری خصوصی مورد انتظار را نزدیک به ۱۰۰ میلیارد دلار اعلام کرده و دولت ونزوئلا نیز از توسعه ۱۷ میدان نفتی و درآمد مالیاتی احتمالی ۲۰۹ میلیارد دلاری سخن گفته است.
اما اهمیت این توافق فقط به ونزوئلا محدود نمیشود. افزایش تولید نفت این کشور میتواند معادلات بازار جهانی را تغییر دهد و حتی به تضعیف نقش اوپک منجر شود؛ بهویژه اگر ونزوئلا از این سازمان خارج شود. ونزوئلا یکی از اعضای بنیانگذار اوپک است و خروج آن، دستکم از نظر نمادین، اهمیت زیادی خواهد داشت.
البته مسیر اجرای توافق ساده نیست؛ از ابهامات حقوقی و مشروعیت سیاسی گرفته تا ضعف زیرساختهای برق و صادرات نفت و ناامنی داخلی.
حالا سؤال اصلی این است: آیا نفت ونزوئلا میتواند برگ برنده جدید ترامپ در بازار انرژی جهان باشد یا این توافق نیز مانند برخی قراردادهای پرسروصدای دیگر، در مسیر اجرا گرفتار خواهد شد؟ …
