هیچ رابطه دوجانبهای به اندازه روابط تهران و واشنگتن، طی چهار دهه گذشته بر اقتصاد، امنیت، سرمایهگذاری، تجارت خارجی، بازار انرژی، انتظارات فعالان اقتصادی و حتی زندگی روزمره مردم ایران اثر نگذاشته باشد. از نرخ ارز و تورم گرفته تا دسترسی به فناوری، سرمایه، بازارهای مالی و جایگاه ایران در زنجیرههای تجارت جهانی، همه به شکلی مستقیم یا غیرمستقیم از این رابطه تأثیر پذیرفتهاند. اما پرسش اساسی این است: آیا این وضعیت، یک واقعیت پایدار است یا یک وضعیت گذرا؟
آیا تخاصم میان ایران و آمریکا به یک ویژگی ساختاری در روابط دو کشور تبدیل شده که باید آن را مفروض گرفت و سیاستگذاری را بر همان مبنا طراحی کرد؟ یا آنکه تحولات پرشتاب نظام بینالملل، تغییر موازنه قدرت، دگرگونیهای منطقه و ضرورتهای اقتصادی، میتواند زمینه را برای نوعی تفاهم، مدیریت اختلافات یا حتی بازتعریف رابطه فراهم کند؟
از سوی دیگر، شاید پرسش مهمتر این باشد که اصلاً «تفاهم» به چه معناست؟ آیا تفاهم الزاماً به معنای عادیسازی روابط است؟ آیا میتوان بدون حل همه اختلافات، سطحی از همکاری یا مدیریت رقابت را تجربه کرد؟ و در مقابل، اگر تخاصم ادامه یابد، هزینههای آن برای هر دو طرف چیست و آیا این هزینهها قابل استمرار خواهد بود؟
جهان امروز نیز با دهههای گذشته تفاوت دارد. رقابت قدرتهای بزرگ، تغییر آرایش ژئوپلیتیک، تحولات …
