عصر ایران؛ مجله تصویری سلاح - در میان جنگل های خاموش و آرام شمال اوکراین، جایی که طبیعت پس از فاجعه هسته ای سال 1986 تا حدودی حیات خود را بازیافته، سازه ای عظیم و شبیه به دیواری از شبکه های فلزی، همچون شبحی از دوران جنگ سرد سر برآورده است. این سازه که 150 متر ارتفاع و نزدیک به 700 متر طول دارد، «رادار دوگا» (Duga) نام دارد؛ پروژه ای فوق سری که روزگاری یکی از قدرتمندترین و پرهزینه ترین تاسیسات نظامی اتحاد جماهیر شوروی به شمار می رفت، اما امروز در میان بادهای رادیواکتیو چرنوبیل به زنگ زدگی و زوال سپرده شده است.
چشم برزخی شوروی در دل جنگ سرد
ساخت رادار دوگا در سال 1972 آغاز شد. هدف دانشمندان شوروی، دستیابی به فناوری راداری «فرا افق» (Over-the-Horizon) بود که با بازتاب امواج رادیویی از لایه یونوسفر زمین، بتواند انحنای کره زمین را دور بزند و شلیک موشک های بالستیک فراقاره ای آمریکا را تنها 2 تا 3 دقیقه پس از پرتاب شناسایی کند.
به گفته ی ولودیمیر موسیتس، فرمانده سابق این مجتمع راداری، دوگا تنها یک مرکز دریافت سیگنال بود و فرستنده اصلی آن در 60 کیلومتری، در شهری کوچک به نام «لوبچ-1» قرار داشت. برای حفظ پنهان کاری، شوروی این مقر را روی نقشه به عنوان یک «کمپ تابستانی کودکان» علامت گذاری کرده بود و حتی یک ایستگاه اتوبوس با نماد عروسکی المپیک 1980 مسکو در مسیر آن ساخته بود تا ذهن مردم و جاسوسان را از حقیقت دور کند.
صدای «دارکوب روسی» و نظریه های توهم آمیز
در سال 1976، برای نخستین بار یک سیگنال رادیویی با فرکانس پایین و ضربات متناوب و تکراری (شبیه به صدای دارکوب) در سراسر جهان شنیده شد. این امواج که فرستنده های دوگا تولید می کردند، به سرعت باعث بروز ترسی همه گیر در غرب شد. مطبوعات غربی و نظریه پردازان توطئه شایعه کردند که شوروی در حال آزمایش یک سلاح کنترل ذهن یا تغییرات جوی است تا بر رفتار انسان ها تاثیر بگذارد و سلول های مغزی آمریکایی ها را نابود کند. تکذیب های شوروی و پنهان کاری های مداوم نیز تنها به آتش این شایعات دامن می زد.
هزینه ساخت رادار دوگا دو برابر بیشتر از نیروگاه هسته ای چرنوبیل بود و برخی بر این باورند که احداث آن در این منطقه، صرفا برای تامین انرژی عظیمی بوده که این غول فلزی مصرف می کرد.
فاجعه، تخلیه و میراث باقی …
