سالهاست که مکانیکهای باتجربه، علاوه بر ابزارهای تشخیصی مدرن، به حواس خود نیز برای ارزیابی سلامت خودرو اعتماد میکنند. شنیدن صدای موتور، بوی سوختن کلاچ یا مشاهده مایعات تغییررنگیافته، سرنخهای ارزشمندی از وضعیت خودرو ارائه میدهد. در این میان، برخی باور دارند که مزه کردن روغن موتور نیز از جمله روشهای تست روغن برای یافتن مشکلات داخلی است. اما این روش تا چه حد قابل اعتماد و مهمتر از آن، ایمن است؟ چرا برخی مکانیکها روغن موتور را مزه میکنند؟ واقعیت و خطرات
به گزارش گجت نیوز، برخی مکانیکها مدعیاند که با مزه کردن روغن موتور میتوانند آلودگیهایی نظیر نشت بنزین از رینگهای پیستون فرسوده (طعم تلخ) یا ورود مایع خنککننده بر پایه اتیلن گلیکول از واشر سرسیلندر معیوب (طعم شیرین) را شناسایی کنند. همچنین، آنها معتقدند میتوان با این روش، محصولات جانبی احتراق، اکسیداسیون یا آلودگیهای فلزی ناشی از فرسایش داخلی موتور را تشخیص داد.
با این حال، کارشناسان تأکید دارند که حس چشایی انسان بسیار محدود است و آنچه اغلب به عنوان مزه تلقی میشود، در واقع بویایی از طریق حلق است. به این ترتیب، شناسایی ترکیبات خارجی احتمالاً بیشتر از طریق بینی صورت میگیرد تا زبان. مهمتر از همه، روغن موتور هرگز برای مصرف انسانی طراحی نشده و حاوی هیدروکربنهای نفتی تصفیهشده و ترکیبات افزودنی شیمیایی پیچیده است.
پس از گردش در موتور، این روغن با ذرات فلزی میکروسکوپی، محصولات جانبی احتراق، باقیمانده سوخت و ترکیبات سرطانزای پلیسیکلیک آروماتیک هیدروکربن (PAH) آمیخته میشود که خطرات جدی برای سلامتی دارند. مقامات بهداشتی بارها درباره خطرات بلع مایعات سمی خودرو مانند اتیلن گلیکول (ضد یخ)، متانول (مایع شیشهشور) و هیدروکربنها (بنزین و روغن موتور) هشدار دادهاند که میتوانند منجر به کوری، ذاتالریه شیمیایی، نارسایی کلیه، اختلالات عصبی و حتی مرگ شوند. روشهای ایمنتر و دقیقتر برای تشخیص وضعیت روغن موتور
حتی اگر مزه کردن روغن موتور بتواند گاهی سرنخی به مکانیک بدهد، خطرات بالقوه سلامتی و وجود روشهای جایگزین و بسیار سادهتر، منافع احتمالی آن را کاملاً بیارزش میکند. در حالی که مواجهه تصادفی و ناچیز بعید است آسیب جدی یا دائمی ایجاد کند، مصرف عمدی و مکرر روغن به هیچ وجه یک تکنیک تشخیصی …
