در دهههای پایانی قرن بیستم، با ظهور فناوریهای جدید، مفهوم هواپیمای رادارگریز متحول شد. F-117 نایتهاوک نخستین جنگنده پنهانکار عملیاتی ایالات متحده، نمادی از این تحول بود که راه را برای نسلهای بعدی هموار ساخت.
به گزارش گجت نیوز، نیروی دریایی آمریکا با درک پتانسیل این فناوری، به دنبال نسخهای از آن برای ناو هواپیمابر خود بود، اما موانع زیادی بر سر راه این ایده قرار گرفت. این تلاشها در نهایت به ظهور پروژههای پیشرفتهتری همچون F-35C ختم شد. پروژه F-117N Seahawk: جاهطلبی نیروی دریایی
F-117 نایتهاوک، اولین جنگنده پنهانکار تولید شده توسط ایالات متحده، در دهه ۱۹۷۰ توسعه یافت و راه را برای جنگندههای نسل پنجمی F-22 رپتور و F-35 هموار کرد. اگرچه این جنگنده عمدتا در نیروی هوایی آمریکا خدمت میکرد، نیروی دریایی برای مدت کوتاهی به دنبال نسخهای دریایی از آن بود.
این پروژه که F-117N Seahawk نام داشت، نیازمند بازطراحی تقریبا کامل هواپیما بود که لاکهید مارتین مشتاق ارائه آن بود. نیروی دریایی آمریکا در سال ۱۹۸۴ جنگنده F-117 را برای ارزیابی قابلیت آن برای عملیات ناو هواپیمابر آزمایش کرد، اما در نهایت آن را نامناسب تشخیص داد.
لاکهید مارتین با ارائه طرح F-117N Seahawk که تفاوتهای زیادی با نمونه اصلی نایتهاوک داشت، بار دیگر برای جلب نظر نیروی دریایی تلاش کرد. این نسخه پیشنهادی شامل کابین خلبان حبابی، طراحی زاویهدارتر در بدنه، پیکربندی بال و دم با زاویه کمتر و جایگزینی موتورهای GE F404 با موتورهای GE 414 بود. همچنین این طرح قابلیت حمل ۸,۰۰۰ پوند مهمات اضافی را داشت.
تخمین زده میشد که هر فروند از این جنگنده حدود ۷۰ میلیون دلار هزینه داشته باشد و با تولید ۲۵۵ فروند، هزینه کلی برنامه از ۱۷,۸۵۰,۰۰۰,۰۰۰ دلار فراتر میرفت. وزارت دفاع آمریکا در نهایت این پیشنهاد را رد کرد زیرا نیروی دریایی به دنبال یک هواپیمای چندمنظوره بود و Seahawk به اندازه کافی تطبیقپذیر نبود. همچنین، وزارت دفاع نگران بود که توسعه یک F-117 دریایی بسیار گران باشد و بودجه را از پروژههای دیگر مانند برنامه Joint Advanced Strike Technology (که بعدها به برنامه Joint Strike Fighter تبدیل شد) منحرف کند. تلاشهای مکرر و مسیر به سوی F-35C
با وجود عدم پذیرش اولیه، شرکت لاکهید مارتین …
