عصر ایران ؛ علی خیرآبادی - پاریسنژرمن سوپرجام اروپا را برد و اگر قرار باشد فقط نتیجه را به خاطر بسپاریم، شاید چیزی بیش از یک پیروزی ۲-۱ مقابل استون ویلا در آن نبینیم. اما بعضی مسابقهها را باید از نتیجهشان جدا کرد. اهمیت این بازی برای پاریس در خود جام نیست؛ در این است که این تیم چگونه، حتی در شبی که کاملاً مسلط نیست، باز هم جام را از زمین خارج میکند.
پاریس در سالهای گذشته برای تبدیل شدن به یک قدرت واقعی اروپا هزینه زیادی کرده بود؛ ستاره خریده بود، مربی عوض کرده بود و بارها با همان سؤال قدیمی روبهرو شده بود: چرا تیمی با این همه استعداد نمیتواند در اروپا کاری انجام دهد؟ حالا آن سؤال دیگر مطرح نیست. پاریسنژرمن برای دومین سال متوالی قهرمان لیگ قهرمانان شده و حالا برای دومین بار پیاپی سوپرجام اروپا را هم برده است. آنها با این قهرمانی به سومین تیم تاریخ تبدیل شدند که این جام را در دو سال متوالی فتح کردهاند؛ بعد از میلان و رئال مادرید. تفاوت پاریس شاید دیگر در ستارههایش نباشد
چیزی که در مورد پاریسنژرمن جدید جذاب است، این است که دیگر نمیتوان شکست دادن آن را با حذف یک بازیکن توضیح داد. سالها پیش اگر قرار بود مقابل پاریس بازی کنید، میدانستید باید نگران نیمار باشید، یا مسی، یا امباپه. این تیم اما دیگر چنین وابستگیای ندارد. کواراتسخلیا میتواند بازی را باز کند، دوئه میتواند آن را تمام کند و دمبله میتواند با ورودش ریتم مسابقه را تغییر دهد؛ در حالی که بازیکنانی مثل ویتینیا، ژوائو نوس و زئیر-امری ساختار تیم را سرپا نگه میدارند.
این تفاوت کوچکی نیست. پاریسنژرمن از تیمی که مجموعهای از استعدادهای بزرگ بود، به تیمی تبدیل شده که استعدادهایش درون یک ایده مشخص فوتبال بازی میکنند. این شاید مهمترین میراث لوئیس انریکه باشد. او پاریس را از یک پروژه خرید ستاره به یک پروژه ساختن تیم تبدیل کرده است.
همین است که این پیروزی مقابل استون ویلا را جالب میکند. پاریس نیمه اول را کاملاً در اختیار نداشت. حتی لحظاتی بود که تیم اونای امری بهتر بازی میکرد و توپهای مستقیمش برای خط دفاعی قهرمان اروپا دردسرساز میشد. اما در پایان، پاریس جام را برد. نه به این دلیل که از دقیقه اول تا دقیقه آخر بهتر بود؛ بلکه چون در لحظات مهم، گزینههای …
