تانک ذوالفقار ایران، یک شاهکار مهندسی نظامی در دوران تحریمها، از ترکیب اجزای تانکهای آمریکایی و روسی برای پاسخگویی به نیازهای دفاعی کشور پدید آمد.
به گزارش گجتنیوز، ایران پس از پایان جنگ تحمیلی و مواجهه با محدودیتهای بینالمللی، به فکر خودکفایی در تولید تجهیزات نظامی افتاد. در این میان، پروژه توسعه یک تانک بومی که بتواند نیازهای عملیاتی را برطرف سازد، اهمیت ویژهای یافت. این پروژه جاهطلبانه با استفاده از قطعات و دانش فنی موجود، به ساخت تانکی منحصربهفرد منجر شد که آن را «ذوالفقار» نامیدند. ریشههای پیدایش تانک ذوالفقار در دوران تحریم
تانک اصلی میدان نبرد ذوالفقار ایران، پروژهای مهندسیشده در دوران تحریمها بود که از ترکیب فناوریهای قابل نگهداری آن زمان بهره میبرد. این تانک، ایدههای تعلیق و مکانیک خودرویی مربوط به تانکهای M48 و M60 پاتون آمریکایی را با توپ ۱۲۵ میلیمتری بدون خان و گلولهگذار خودکار تانک T-72 شوروی ترکیب کرد. این پروژه امکان تولید تانک داخلی را در دوران محدودیت دسترسی به سیستمها و قطعات یدکی خارجی فراهم آورد.
ریشههای این پروژه به خسارات و انزوای پس از جنگ ایران و عراق (۱۹۸۰-۱۹۸۸) بازمیگردد. ایران پیش از انقلاب اسلامی، تعداد زیادی تانک پاتون آمریکایی و چیفتن بریتانیایی خریداری کرده بود که نگهداری آنها پس از جنگ و تحریمها دشوار شد. ایران بعدها تانکهای T-72 را به دست آورد و با مونتاژ مدل T-72S، مهندسان ایرانی با توپ ۱۲۵ میلیمتری شوروی و آرایش سه نفره خدمه آن آشنا شدند. ارتش آمریکا تاریخ ارزیابی اولین نمونههای اولیه تانک ذوالفقار را سال ۱۹۹۳ میلادی ثبت کرده است. این تانک در سال ۱۹۹۴ بهطور عمومی ظاهر شد و ۶ نمونه نیمهصنعتی آن در سال ۱۹۹۷ تولید و آزمایش شدند. نام آن از شمشیر ذوالفقار برگرفته شده اما هدف عملی آن ساخت تانکی بر اساس مهارتها و قطعات صنعتی موجود در داخل ایران بود. مشخصات فنی و نسخههای مختلف تانک ذوالفقار
گزارشها حاکی از آن است که تانک ذوالفقار-۱ حدود ۳۶ تن وزن دارد و از یک موتور دیزل ۷۸۰ اسب بخاری استفاده میکرد. این تانک سه خدمه داشت و نسبت قدرت به وزن آن تقریبا ۲۱.۷ اسب بخار بر تن بود. سلاح اصلی آن یک توپ ۱۲۵ میلیمتری بدون خان از خانواده 2A46 بود که با تیربارهای ۷.۶۲ میلیمتری و ۱۲.۷ میلیمتری …
