عصر ایران - انریک میرالس، معمار برجسته اسپانیایی، معماری را با شدتی کم نظیر دنبال می کرد؛ از طراحی و ترسیم گرفته تا بریدن کاغذها، ساخت ماکت و بازسازی مداوم ایده ها. میرالس که سال 1955 در بارسلونا متولد شد، در طول زندگی حرفه ای خود زبانی معماری شکل داد که به تدریج از کاتالونیا فراتر رفت و نام او را به یکی از چهره های مهم معماری معاصر اسپانیا تبدیل کرد.
میرالس معماری را جدا از زندگی شخصی خود نمی دید. او در بخش مهمی از دوران حرفه ای خود در کنار کارمه پینوس، معمار اسپانیایی، زندگی و کار کرد و این همکاری به شکل گیری برخی از مهم ترین پروژه های سال های ابتدایی فعالیت حرفه ای او انجامید. بعدها نیز همکاری و زندگی مشترک او با بندتا تاگلیابوئه فصل تازه ای در مسیر حرفه ای اش ایجاد کرد و در نهایت به شکل گیری دفتر معماری EMBT انجامید.
یکی از مهم ترین نقاط عطف کار میرالس و پینوس، گورستان ایگوالادا در کاتالونیا بود. این دو معمار در سال 1983 در مسابقه طراحی این پروژه برنده شدند و نتیجه، یکی از شناخته شده ترین آثار معماری میرالس بود. در این پروژه، معماری به جای آنکه صرفا روی زمین قرار بگیرد، در دل زمین فرو می رود. بتن خام، سایه ها، مسیرهای شکسته و حضور آسمان، فضایی متفاوت برای یک گورستان ایجاد می کنند؛ فضایی که مرز میان معماری و چشم انداز را تا حد زیادی از بین می برد.
میرالس و پینوس بعدها در پروژه های مرتبط با بازی های المپیک 1992 بارسلونا نیز به سراغ رابطه معماری و landscape رفتند و یک زمین تیراندازی با کمان را به فضایی معماری تبدیل کردند که با چشم انداز طبیعی اطراف پیوند داشت.
در آثار شخصی میرالس نیز همین رویکرد تجربی دیده می شد. خانه کاسا مرکادرس در بارسلونا نمونه ای از شیوه خاص او در اندیشیدن به معماری بود؛ جایی که طراحی با کلاژ، بریدن و کنار هم قرار دادن قطعات و بازسازی مداوم ایده ها شکل می گرفت. برای میرالس، طراحی صرفا مرحله ای پیش از ساخت ساختمان نبود، بلکه خود بخشی از فرایند اندیشیدن به معماری محسوب می شد.
در ادامه زندگی حرفه ای، همکاری میرالس با بندتا تاگلیابوئه فصل تازه ای را رقم زد. این همکاری که بعدها با نام EMBT شناخته شد، دامنه فعالیت های معماری او را به پروژه هایی در مقیاس و جغرافیای گسترده تر رساند. با این حال، حتی در پروژه های کوچک تر، …
