عصر ایران- اگر معماری یونان را فقط با بناهای باستانی و ستون های سفید آکروپولیس بشناسیم، بخش مهمی از داستان را از دست داده ایم. در جزایر یونان، تاریخ هنوز در خانه ها، کوچه ها، بادگیرها، کلیساها و حتی نقش روی دیوارها زندگی می کند.
معماری بومی که در طول قرن ها از ترکیب فرهنگ های مختلف شکل گرفته و هنوز بخشی از زندگی روزمره مردم این جزایر است.
در جزایر اژه، معماری نتیجه برخورد فرهنگ ها و شرایط طبیعی مختلف است. فرم های ساده معماری سیکلادیک، کبوترخانه های جزیره تینوس، آسیاب های بادی آمورگوس و کلیساهای کوچک، در کنار خانه های نئوکلاسیک و بناهایی با تاثیرات بیزانسی، ونیزی و عثمانی قرار گرفته اند.
یکی از جالب ترین نمونه ها را می توان در روستای پیرگی در جزیره خیوس دید. این روستای تاریخی که به خاطر تولید صمغ مصطکی شهرت دارد، خانه هایی با دیوارهای سنگی و نمایی پوشیده از نقش های هندسی دارد. این نقوش که «خسیستا» نام دارند، با خراش دادن لایه گچ روی دیوار ایجاد شده اند و نمای ساختمان ها را به الگوهایی شبیه بافت پارچه تبدیل می کنند.
این شیوه تزئین، احتمالا با سنت «اسگرافیتو» که در دوره حضور جنوایی ها در خیوس رواج یافت ارتباط دارد و در عین حال شباهت هایی با تزئینات بیزانسی دارد. به همین دلیل، دیوارهای پیرگی را می توان نمونه ای از ترکیب تاثیرات شرقی و غربی در یک معماری کاملا محلی دانست.
در جزیره کاستلوریزو، رونق تجارت دریایی نیز تاثیر خود را بر معماری گذاشته است. خانه های این جزیره ترکیبی از نظم و تناسبات نئوکلاسیک با شیوه های ساخت محلی و تاثیرات یونانی، عثمانی، آناتولیایی و مدیترانه ای هستند. رنگ های متنوع ساختمان ها نیز به این معماری چهره ای متفاوت داده اند.
در هیدرا نیز ثروت حاصل از تجارت دریایی به شکل گیری خانه هایی انجامید که معماری بومی اژه را با عناصر نئوکلاسیک و ونیزی ترکیب می کنند. دیوارهای ضخیم، سقف های سفالی، حجم های فشرده و حیاط های درونگرا فقط جنبه زیبایی ندارند؛ بلکه پاسخی به آفتاب شدید و بادهای جزیره هستند.
در لاسیتی کرت، داستان حتی پیچیده تر است. معماری این منطقه حاصل قرن ها تغییر و تاثیر فرهنگی است؛ از گذشته بیزانسی و ونیزی گرفته تا دوره عثمانی. در کنار این عوامل تاریخی، شرایط طبیعی منطقه، کشاورزی، مدیریت آب و مسائل دفاعی …
