انتصاب محسن رضایی بهعنوان نماینده رهبر انقلاب در شورایعالی امنیت ملی و سپس انتخاب او بهعنوان دبیر این شورا از سوی رئیسجمهور، میتواند نشانهای از توجه بیشتر به هماهنگی و تصمیمگیری امنیتی در شرایطی باشد که تعریف «امنیت ملی» دیگر به مرزهای میدان نظامی محدود نمیشود.
به گزارش فارس؛ گاهی معنای یک انتصاب را باید نه در نام فرد بلکه در جایگاهی جستوجو کرد که به او سپرده شده است. انتصاب محسن رضایی بهعنوان نماینده رهبر انقلاب در شورایعالی امنیت ملی و سپس انتخاب او بهعنوان دبیر این شورا از سوی رئیسجمهور، از همین جنس است. ماجرا فقط آمدن یک چهره باسابقه به یک مسئولیت جدید نیست؛ این دو انتصاب در کنار هم میتواند نشانهای از توجه بیشتر به مسئله هماهنگی و تصمیمگیری امنیتی در شرایطی باشد که تعریف «امنیت ملی» دیگر به مرزهای میدان نظامی محدود نمیشود. شعام؛ جایی برای جمع کردن تکههای پازل امنیت
شورایعالی امنیت ملی را میتوان یکی از مهمترین نقاط اتصال بخشهای مختلف حاکمیت دانست. در این شورا، مسائل امنیتی کشور از زوایای مختلف دیده میشود؛ از مسائل دفاعی و سیاسی گرفته تا دیپلماسی، اقتصاد، اطلاعات و تحولات منطقهای. اهمیت شعام دقیقاً از همینجا میآید: قرار نیست هر دستگاه جداگانه درباره بخشی از امنیت کشور تصمیم بگیرد بلکه باید میان این بخشها هماهنگی ایجاد شود و یک تصویر مشترک از منافع و تهدیدهای ملی شکل بگیرد.
در سالهای گذشته نیز رهبر شهید انقلاب در دیدارها و بیانات مختلف، بر اهمیت هماهنگی و نگاه جامع در مسائل امنیتی تأکید داشتهاند. تجربه جنگ اخیر نیز بیش از گذشته نشان داد که یک بحران امنیتی میتواند همزمان ابعاد نظامی، اقتصادی، سیاسی، رسانهای و اجتماعی پیدا کند. در چنین شرایطی، تصمیمگیری امنیتی بیش از آنکه به یک حوزه تخصصی منفرد نیاز داشته باشد به توان دیدن ارتباط میان حوزههای مختلف احتیاج دارد. از این منظر، شعام صرفاً محل تصمیمگیری درباره «جنگ» نیست؛ نقطهای است که در آن باید برای مواجهه با مجموعهای از تهدیدهای بههمپیوسته، تصمیمهای هماهنگ و قابل اجرا شکل بگیرد. چرا سرلشکر رضایی؟
حالا میتوان انتخاب محسن رضایی را بهتر فهمید. در حکم رهبر انقلاب، یک ویژگی بیش از همه برجسته شده است: «تجارب ارزشمند» و سابقه او بهعنوان یکی از «پیشگامان دوره …
