عصرایران- آلودگی هوا فقط ریه ها و دستگاه تنفسی را تحت تاثیر قرار نمی دهد. در سال های اخیر، پژوهشگران شواهد بیشتری درباره ارتباط میان مواجهه طولانی مدت با آلاینده های هوا و بیماری های مختلف، از جمله بیماری های خودایمنی، پیدا کرده اند. در مورد لوپوس نیز مطالعات جدید نشان می دهند برخی آلاینده های هوا، به ویژه ذرات ریز معلق، ممکن است با افزایش خطر ابتلا به نوع سیستمیک این بیماری مرتبط باشند.
لوپوس یک بیماری خودایمنی مزمن است که در آن سیستم ایمنی بدن به اشتباه به بافت های خود حمله می کند و باعث التهاب می شود. این بیماری می تواند بخش های مختلف بدن از جمله پوست، مفاصل، کلیه ها، قلب، ریه ها، سلول های خونی و مغز را درگیر کند. لوپوس سیستمیک یا SLE شایع ترین شکل جدی بیماری است و زنان حدود 9 برابر بیشتر از مردان به آن مبتلا می شوند. این بیماری بیشتر در سنین 15 تا 45 سالگی تشخیص داده می شود، هرچند ممکن است در هر سنی بروز کند. ارتباط آلودگی هوا و لوپوس
شواهد درباره ارتباط آلودگی هوا و لوپوس در گذشته محدود و تا حدی متناقض بود، اما پژوهش های جدیدتر تصویر روشن تری ارائه کرده اند.
در یک متاآنالیز منتشرشده در سال 2025، پژوهشگران 8 مطالعه را که در مجموع بیش از 1.39 میلیون نفر را شامل می شد بررسی کردند. نتایج نشان داد مواجهه با PM2.5 و دی اکسید نیتروژن یا NO2 با افزایش خطر ابتلا به لوپوس سیستمیک ارتباط دارد.
مطالعه دیگری که در سال 2025 بر اساس داده های 502004 نفر از UK Biobank انجام شد نیز همین ارتباط را در مقیاس بزرگی بررسی کرد. شرکت کنندگان برای بیش از 13 سال پیگیری شدند و 638 مورد جدید لوپوس سیستمیک شناسایی شد. پژوهشگران دریافتند افزایش مواجهه با NO2، اکسیدهای نیتروژن، PM2.5 و PM10 با افزایش خطر ابتلا به SLE همراه است.
در سال 2026 نیز یک مطالعه بزرگ روی بیش از 8 میلیون نفر به بررسی ارتباط ترکیبات مختلف PM2.5 با لوپوس پرداخت. این پژوهش نیز ارتباط میان افزایش مواجهه با ذرات ریز معلق و خطر بروز SLE را گزارش کرد.
با وجود این یافته ها، هنوز نمی توان گفت آلودگی هوا به تنهایی باعث ایجاد لوپوس می شود. بیشتر مطالعات انجام شده از نوع مشاهده ای هستند و وجود یک ارتباط آماری لزوما به معنای اثبات رابطه علت و معلولی نیست. لوپوس بیماری پیچیده ای است و عوامل …
