کمکاری تیروئید زمانی رخ میدهد که این غده هورمون کافی تولید نکند و پرکاری تیروئید نیز زمانی اتفاق میافتد که تولید هورمون بیش از حد باشد. هر دو وضعیت میتوانند بر وضعیت روانی و هیجانی فرد اثر بگذارند، اما آیا ممکن است حتی ویژگیهای شخصیتی بهاصطلاح «تاریک» مانند خودشیفتگی نیز با عملکرد تیروئید ارتباط داشته باشند؟
به گزارش فرادید؛ یک پژوهش بزرگ بینالمللی نشان داده است که بیش از نیمی از افراد مبتلا به کمکاری تیروئید، سطح بالاتری از ویژگیهای موسوم به «شخصیت نوع D» دارند؛ ویژگیهایی مانند بدبینی، استرس و کنارهگیری اجتماعی. این یافته احتمال وجود ارتباط میان سطح هورمونهای تیروئیدی و برخی ویژگیهای منفی شخصیتی را مطرح میکند.
اما پژوهش درباره ویژگیهای تاریکتر شخصیت، مانند خودشیفتگی و سادیسم، بسیار محدودتر است. در یکی از مطالعات جدید که ۱۵۴ فرد مبتلا به کمکاری تیروئید، پرکاری تیروئید و افراد سالم را مقایسه کرد، نتایج جالبی به دست آمد.
افراد مبتلا به پرکاری تیروئید، در مقایسه با سایر گروهها، سطوح بالاتری از ویژگیهای روانآزارانه و سادیستی نشان دادند و افزایش خودشیفتگی نیز در آنها مشاهده شد؛ البته این افزایش در مورد خودشیفتگی ضعیفتر بود. در مقابل، افراد مبتلا به کمکاری تیروئید تفاوت چشمگیری با گروه سالم نداشتند.
این نتیجه احتمال میدهد که اگر ارتباطی میان عملکرد تیروئید و ویژگیهای شخصیتی تاریک وجود داشته باشد، شاید بیشتر با پرکاری تیروئید مرتبط باشد تا اختلالات تیروئیدی بهطور کلی. چرا پرکاری تیروئید میتواند بر رفتار اثر بگذارد؟
هورمونهای تیروئیدی بر سرعت فعالیت بسیاری از فرایندهای بدن تأثیر میگذارند. وقتی این هورمونها بیش از حد باشند، سوختوساز بدن افزایش پیدا میکند و فعالیت سیستم عصبی نیز میتواند بیشتر شود. در نتیجه، فرد ممکن است در وضعیت برانگیختگی و تحریکپذیری بیشتری قرار بگیرد.
پژوهشگران احتمال دادهاند که این برانگیختگی بالا بتواند کنترل هیجانها و تکانههای رفتاری را دشوارتر کند. بنابراین، برخی رفتارها ممکن است شدیدتر یا تکانشیتر به نظر برسند. اما این توضیح هنوز یک فرضیه است و نباید آن را با اثبات رابطه علت و معلولی اشتباه گرفت. آیا تیروئید واقعاً میتواند کسی را خودشیفته کند؟
خیر؛ دستکم بر اساس شواهد …
