سایتهایی بهنام «دوپامین» در کره جنوبی درحال فعالیت هستند که هیچ محصول واقعی نمیفروشند، اما تمام مراحل خرید را برای کاربر شبیهسازی میکنند. در این سایتها کاربر میتواند میان محصولات خیالی بگردد، تخفیف بگیرد، کالاها را به سبد خرید اضافه کند، سفارش خود را ثبت کند و حتی مسیر تحویل آن را روی نقشه ببیند؛ با این تفاوت که در پایان نه پولی پرداخت میشود و نه چیزی به دست کاربر میرسد.
یکی از نمونهها، FoodNeverComes است که تجربه سفارش غذا و پیگیری پیک را بازسازی میکند. سایت FakeHaul نیز خرید اینترنتی را از ابتدا تا مرحله پرداخت شبیهسازی میکند.
اما چرا چنین تجربهای میتواند لذتبخش باشد؟ توضیح روانشناختی این است که مغز الزاماً برای دریافت پاداش واقعی منتظر نمیماند و انتظار پاداش نیز میتواند بخشی از سازوکار انگیزشی و لذت را فعال کند. به همین دلیل، جستوجوی کالا، مقایسه قیمتها، اضافه کردن محصول به سبد و انتظار برای تحویل میتواند بهتنهایی جذاب باشد.
تجربه کاربران این سایتها نشان داده وقتی در چند سایت سفارشهای کاملا جعلی ثبت کردند، با وجود اینکه میدانستند چیزی دریافت نخواهد کرد، هنگام حرکت پیک مجازی احساس انتظار و هیجان را تجربه کردهاند و حتی پس از پایان شبیهسازی، کمی احساس ناامیدی کردهاند.
با این حال، مهمترین نتیجه این پدیده الزاما معرفی یک روش درمانی جدید نیست. روانشناسان هشدار دادهاند که تکرار مداوم مراحل خرید میتواند برای برخی افراد دقیقا همان چرخهای را تقویت کند که قصد دارند از آن فاصله بگیرند.
سازنده FakeHaul نیز اذعان کرده که هنوز نمیتوان مشخص کرد این سایتها در نهایت به کاهش خریدهای وسواسی کمک میکنند یا صرفا شکل دیگری از همان عادت را بازتولید میکنند.
در نتیجه، دستاورد اصلی این پدیده، فعلا نه یک درمان اثباتشده، بلکه نمایان کردن بخش پنهان لذت خرید است: اینکه شاید چیزی که ما را به سمت فروشگاههای اینترنتی میکشاند، همیشه خودِ کالا نباشد، بلکه هیجان جستوجو، انتخاب، انتظار و نزدیک شدن به لحظه خرید باشد. منبع همشهری آنلاین انتهای پیام/
