به گزارش خبرنگار ایلنا، فرهنگسرای ارسباران عصر پنجشنبه ۵ شهریور، حالوهوایی متفاوت داشت؛ دیوارها فقط میزبان تابلوهای نقاشی نبودند، بلکه انگار پر از رؤیا، رنگ، خیال و قصه شده بودند.
کودکان هنرمند، خانوادهها، هنرمندان و چهرههای فرهنگی گرد هم آمده بودند تا دومین «نقاشیبازی» را افتتاح کنند؛ نمایشگاهی که از همان نخستین دقایق، با استقبال قابل توجه مخاطبان روبهرو شد.
«نقاشیبازی ۲» با سرپرستی آرزو آزادی، الهام نیاورانی و فاطمه طهرانی شکل گرفته است؛ رویدادی که تلاش میکند نقاشی کودکان را نه صرفاً بهعنوان محصول یک کلاس آموزشی، بلکه به عنوان زبان مستقلی برای خیالپردازی، احساس و کشف جهان به رسمیت بشناسد.
اینجا نقاشیها فقط روی دیوار نیستند
از همان ورودی نمایشگاه، میشد فهمید که قرار نیست با یک نمایشگاه معمولی روبهرو باشیم. رنگها، فرمها و نگاه کودکانهای که در آثار جریان داشت، فضای نمایشگاه را به چیزی میان گالری و یک جهان خیالی تبدیل کرده بود.
استیتمنت مهدی امامبخش نیز دقیقاً از همین نقطه وارد میشود؛ با همان جملهای که حالا بیش از یک توصیه ساده به نظر میرسد:
«لطفاً قبل از ورود به نمایشگاه «نقاشی بازی» جیبهایتان را خالی کنید.»
انگار مخاطب پیش از ورود باید بخشی از جهان بزرگسالیاش را بیرون بگذارد؛ قاعدهها، عادتها، منطقهای قطعی و حتی نگاههایی که به ما میگویند ماهی باید در آب باشد و خانه نمیتواند راه برود.
در جهان «نقاشیبازی» همهچیز ممکن است
ممکن است ماهی از آب بترسد و بالای درخت زندگی کند. ممکن است فیلی نارنجی با لکههای سبز از راه برسد. خانه میتواند راه برود و هر جا نقاش کوچکش بخواهد، آرام بگیرد. درختها میتوانند آواز بخوانند و حتی نقاشیها آنقدر زنده باشند که از مخاطب بخواهند آرامتر نزدیک شود؛ چون شاید بیدار شوند!
همین نگاه است که «نقاشیبازی ۲» را از یک نمایشگاه صرفاً کودکانه جدا میکند. اینجا کودکان فقط نقاشیهایشان را به نمایش نگذاشتهاند؛ آنها شیوه دیگری از دیدن جهان را پیش روی مخاطب قرار دادهاند.
نمایشگاهی که کودکان را تماشاگر نمیخواهد …
