فاطمه زاهدیان در گفتوگو با خبرنگار ایلنا، درباره شکلگیری ایده «پیله» توضیح داد: ایده این انیمیشن از دغدغهای شخصی درباره نحوه مواجهه انسان با مشکلات و چالشهای زندگی شکل گرفت؛ اینکه وقتی با مسئلهای مواجه میشویم، با چه نگاهی میتوانیم با آن روبهرو شویم، آن را بپذیریم و در عین حال مسیر زندگی را ادامه دهیم. برای من این پرسش مطرح بود که آیا مشکلات صرفا موانعی هستند که باید از سر راه برداشته شوند یا میتوانند بخشی از فرآیند تغییر و شکلگیری ما باشند.
او افزود: گاهی اتفاقات و تجربههایی که در ابتدا ناخوشایند یا حتی غیرقابلپذیرش به نظر میرسند، در نهایت ما را به نسخهای متفاوت از خودمان تبدیل میکنند؛ نسخهای که لزوما بهتر یا بدتر نیست، اما دیگر همان آدم قبلی نیست. «پیله» از همین نگاه به مفهوم تغییر، پذیرش و ادامه دادن شکل گرفت.
این کارگردان ادامه داد: جرقه اولیه ایده در مواجهه با سقف شیشهای یک اتاق شکل گرفت؛ تصویری که در آن، خودمان را در سطحی بازتابشده میبینیم، اما نه دقیقا همان چیزی که انتظار داریم؛ انگار انعکاس ما نسخهای متفاوت، وارونه و شاید ناآشنا از خودمان است. این تصویر بهتدریج به یک موقعیت روایی تبدیل شد و کاراکتر و جهان «پیله» از دل آن شکل گرفتند.
زاهدیان گفت: در طول ساخت، ایده اولیه از یک مفهوم ذهنی و تصویری فاصله گرفت و به داستانی تبدیل شد که تلاش میکند این تغییر را نه با توضیح مستقیم، بلکه از طریق تجربه کاراکتر و فضایی که در آن قرار میگیرد، به مخاطب منتقل کند. «پیله» برای من بیشتر از اینکه درباره یک اتفاق مشخص باشد، درباره تجربه مواجهه انسان با تغییر و پذیرفتن شکل تازهای از خود است.
ترکیب دو تکنیک برای روایت یک مفهوم انتزاعی
او درباره شیوه روایت «پیله» توضیح داد: برای روایت این داستان از ترکیب تکنیک کاتاوت زیر دوربین و انیمیشن دوبعدی استفاده کردم. انتخاب این تکنیکها صرفا اجرایی نبود و میخواستم فرم و تکنیک نیز در انتقال فضای ذهنی و مفهومی اثر نقش داشته باشند.
این کارگردان افزود: یکی از مهمترین چالشهای ساخت «پیله»، ایجاد تعادل میان این دو تکنیک و شکل دادن به یک دنیای بصری یکدست بود. کاتاوت زیر دوربین به دلیل ماهیت فیزیکی و ملموس عناصر، کیفیت متفاوتی ایجاد میکرد و بخشهای دوبعدی نیز آزادی بیشتری برای حرکت …
![[لیلا اردبیلی] میراث فرهنگی؛ فراتر از دیوار و سنگ](/news/u/2026-08-23/ettelaat-j0awm.jpg)
