عبدالله بلواسی، فعال کارگری، با اشاره به تداوم وضعیت دشوار کولبران در مناطق مرزی کردستان به خبرنگار ایلنا گفت: در کردستان هنوز برای بخشی از مردم، نان با جان گره خورده است. سالهاست درباره کولبری صحبت میکنیم، گزارش مینویسیم، وعده میشنویم و هر بار بعد از مدتی دوباره همهچیز به روال سابق برمیگردد؛ اما آنچه تغییر نمیکند، وضعیت زندگی مردمی است که برای تأمین ابتداییترین نیازهای خود ناچارند راهی مسیرهای خطرناک مرزی شوند.
او افزود: مرگ کولبران و زندگی سخت و دردناک آنها نهایتا در حد خبری دردناک چند روزی در رسانهها بازتاب پیدا میکند و عدهای به وضعیت دشوار آنها معترض میشوند، اما بعد از مدتی اعتراضها فروکش میکند، خبرها از صفحه رسانهها کنار میرود، اما کولبران همچنان در همان مسیرها به زندگی سخت خود ادامه میدهند؛ آنها میان مرز، معیشت و خطر زندگی خود را میگذرانند.
بلواسی با اشاره به وعدههای مکرر مسئولان برای بهبود معیشت مرزنشینان تصریح کرد: بارها از سوی مسئولان، نمایندگان مجلس و مسئولان مرزبانی درباره اشتغال و بهبود وضعیت اقتصادی مرزنشینان وعده داده شده است. اما اگر این وعدهها قرار بود مسئله را حل کند، امروز نباید همچنان شاهد رواج کولبری و مرگ و مصدومیت کولبران باشیم. خانوادهای که نان شبش را با مشکل تأمین میکند، نمیتواند با وعدهای برای آینده دلخوش باشد؛ این خانواده شغل، درآمد و امنیت میخواهد.
این فعال کارگری ادامه داد: تلخترین بخش ماجرا این است که مرگ کولبران کمکم دارد به یک خبر عادی تبدیل میشود. هر چند وقت یکبار خبر میرسد که کولبری در مسیر کشته شده، بر اثر انفجار مین مجروح شده یا در کوهستان دچار حادثه شده است. بعد جنازهای به خانه برمیگردد و خانوادهای داغدار میشود و چند روز بعد، خبر دیگری جای آن را میگیرد. نباید اجازه بدهیم این مرگها عادی شوند.
او گفت: باید پرسید چرا یک انسان برای تأمین نان خانوادهاش باید در موقعیتی قرار بگیرد که هر لحظه احتمال دارد جان خود را از دست بدهد؟ چرا باید جوانی که میتواند در یک شغل معمولی کار کند، برای تأمین معاش خود بار سنگین بر دوش بگذارد و وارد مسیری شود که بازگشت از آن تضمینشده نیست؟ …
