این عبارت از سنین بسیار پایین به عنوان سپری محافظ در برابر هر گونه آسیب احتمالی به کودکان آموزش داده میشد. با این حال، تغییرات سریع اجتماعی و فناوری، متخصصان آموزش و ایمنی کودکان و همچنین سازمانهای بینالمللی مرتبط با حفاظت از کودکان را بر آن داشته است تا این مفهوم را به صورت اساسی مورد بازنگری قرار دهند و حتی هشدار دهند که این مفهوم ممکن است در برخی موارد به مانعی برای محافظت از آنها تبدیل شود.
آشنایان، نه غریبهها: حقیقت تکاندهندهای که اعداد و ارقام آن را آشکار میکند. همانطور که مطالعات میدانی نشان میدهند، تصویر ذهنی غالب از «متجاوز» به عنوان غریبهای که در مکانهای خلوت در کمین کودکان است، واقعیت را منعکس نمیکند.
آمارها چه میگویند؟
دادههای مرکز ملی کودکان مفقود و مورد سوء استفاده قرار گرفته نشان میدهد اکثریت قریب به اتفاق موارد کودکآزاری و سوءاستفاده توسط افرادی انجام میشود که کودک آنها را میشناسد و به ایشان اعتماد دارد، چه خویشاوند باشند، چه همسایه، چه معلم یا مربی ورزشی.
تحقیقات یونیسف تأیید میکند تمرکز گفتمان آگاهیبخشی خانواده منحصراً بر «غریبه»، کودک را بدون ابزار دفاعی یا آگاهی کافی برای مقابله با رفتارهای آسیبزایی که ممکن است از افراد محیط نزدیک و آشنایش سر بزند، رها میکند؛ جایی که به راحتی میتوان تحت پوشش خویشاوندی یا آشنایی از اعتماد کودک سوءاستفاده کرد.
دنیای دیجیتال؛ اتاق دربستهای که دریچهای به سوی خطر است
این خطر دیگر مانند گذشته به فاصله جغرافیایی محدود نمیشود. با گسترش پلتفرمهای بازیهای آنلاین و اپلیکیشنهای اجتماعی، این امکان وجود دارد که خطر از طریق صفحه نمایش تلفن یا رایانهی کودک به اتاق او نفوذ کند.
کارشناسان ایمنی دیجیتال کودکان در «ائتلاف حفظ امنیت اینترنت» توضیح میدهند که سوءاستفادهکنندگان عمداً با کودک رابطهای تدریجی در فضای آنلاین برقرار میکنند، فرآیندی که به عنوان «آزار و اذیت دیجیتال» شناخته میشود.
در طول این فرآیند، متجاوز بدخواه طی هفتهها یا ماهها از طریق علایق مشترک، اعتماد کودک را جلب میکند تا اینکه در نظر قربانی از یک «فرد ناشناس» به یک «دوست صمیمی» تبدیل میشود. این امر به صورت مؤثر مانع ذهنی ایجاد شده توسط مفهوم «غریبه خطرناک» را از بین میبرد.
وقتی …
