دیگه لیمو عمانی نخرید! با این ترفند ساده در خانه درست کنید

دیدارنیوز: وظیفه کلیه‌ها بسیار بیشتر از دفع مواد زائد از خون است، آنها به کنترل فشار خون، حفظ تعادل آب و مواد معدنی، کمک به تولید گلبول‌های قرمز و حفظ سلامت استخوان‌ها کمک می‌کنند.

از آنجا که بیماری کلیوی می‌تواند به‌تدریج این عملکرد‌های مهم را مختل کند، بسیاری از افراد این پرسش را مطرح کردند که آیا مصرف ویتامین‌ها می‌تواند از کلیه‌ها محافظت کند یا خیر.

نتایج پژوهش‌ها نشان می‌دهد برخی ویتامین‌ها، به‌ویژه در افرادی که دچار کمبود هستند، می‌توانند مفید باشند. با این حال، شواهد چندانی وجود ندارد که نشان دهد مصرف مقادیر زیاد ویتامین‌ها می‌تواند از بیماری کلیوی پیشگیری یا آن را درمان کند. در برخی موارد، مصرف مکمل‌ها در دوز‌های بالا حتی ممکن است مشکلات جدیدی ایجاد کند.

ویتامین «دی» (D)، یکی از ویتامین‌هایی محسوب می‌شود که شواهد درباره فواید آن برای افراد مبتلا به بیماری مزمن کلیه، قوی‌تر است. کلیه‌های سالم به تبدیل ویتامین «دی» به شکلی که بدن بتواند از آن استفاده کند کمک می‌کنند، اما کلیه‌های آسیب‌دیده ممکن است توانایی کمتری برای انجام این کار داشته باشند. در نتیجه، افراد مبتلا به بیماری کلیوی معمولا با مشکلاتی در زمینه ویتامین «دی»، کلسیم و سلامت استخوان‌ها مواجه می‌شوند.

پزشکان ممکن است زمانی درمان با ویتامین «دی» را توصیه کنند که آزمایش خون، پایین بودن سطح این ویتامین یا غیرطبیعی شدن سطح هورمون‌های مرتبط را نشان دهد. اصلاح این مشکلات می‌تواند به محافظت از استخوان‌ها و کنترل عوارض بیماری مزمن کلیه کمک کند. با این حال، پژوهشگران همچنان این موضوع را بررسی می‌کنند که آیا درمان با ویتامین «دی» می‌تواند به‌طور مستقیم روند کاهش عملکرد کلیه را آهسته کند یا خیر.

چند نوع از ویتامین‌های گروه «بی» (B) نیز برای سلامت طبیعی بدن اهمیت دارند. ویتامین‌های «ب۶» (B ۶) و «ب۱۲» (B ۱۲) و همچنین فولات به بدن در پردازش «هموسیستئین» کمک می‌کنند، ماده‌ای که می‌تواند در خون تجمع پیدا کند و با بیماری‌های قلبی‌عروقی، مرتبط است. نتایچ پژوهش‌ها نشان می‌دهد ویتامین‌های گروه «بی» می‌توانند سطح «هموسیستئین» را کاهش دهند، اما هنوز مشخص نیست که آیا این کاهش به بهبود پیامد‌های مرتبط با کلیه منجر می‌شود یا خیر.

برخی افراد مبتلا به …

این مطالعه نشان داد که خوابیدن بیش از ۸.۵ ساعت در شب با نشانگرهای زیستی خون پروتئین تاو مرتبط است، که نشان می‌دهد خواب طولانی ممکن است نشان دهنده تخریب عصبی زودرس باشد.

هرچه زوال عقل- که بیماری آلزایمر شایع‌ترین نوع آن است- زودتر تشخیص داده شود، پیش‌آگهی برای فرد مبتلا بهتر است.

اگرچه هیچ درمانی وجود ندارد، اما تشخیص زودهنگام آلزایمر می‌تواند به تأخیر در پیشرفت بیماری کمک کند، امکان استفاده از درمان‌های اصلاح‌کننده بیماری، مانند لکانماب و دونانماب را در صورت لزوم فراهم کند و به بیماران و مراقبان زمان دهد تا مراقبت‌های مناسب را ترتیب دهند.

چندین مطالعه، تغییرات خواب را با ابتلا به بیماری آلزایمر مرتبط دانسته‌اند و اکنون یک مطالعه، مکانیسم فیزیولوژیکی احتمالی زیربنایی این ارتباط را پیشنهاد کرده است.

این مطالعه جدید نشان داد افرادی که به طور متوسط بیش از ۸.۵ ساعت در شب می‌خوابند، سطح بالاتری از نشانگر زیستی خون p-tau۱۸۱ دارند که نشان می‌دهد خواب طولانی ممکن است نشانه اولیه تغییرات عصبی باشد.

محققان داده‌های ۲۴۱۰ شرکت‌کننده در مطالعه قلب فرامینگهام را تجزیه و تحلیل کردند.

همه شرکت‌کنندگان داده‌های مربوط به مدت زمان خواب و نتایج سنجش حداقل یکی از چهار نشانگر زیستی مبتنی بر خون را که توسط خودشان گزارش شده بود، داشتند: p-tau۱۸۱، کل تاو (t-tau)، زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) یا پروتئین اسیدی فیبریلاری گلیال (GFAP).

شرکت‌کنندگان مدت زمان معمول خواب را در طول ویزیت‌های کلینیکی به تکنسین‌ها گزارش دادند، آنها همچنین نمونه‌های خون ناشتا را برای تجزیه و تحلیل نشانگر زیستی ارائه دادند.

محققان عوامل متعددی را که ممکن است بر خواب و نشانگرهای زیستی تأثیر بگذارند، در طول تجزیه و تحلیل در نظر گرفتند:

- سن در زمان معاینه بالینی

- وضعیت APOE e۴ - این ژن خطر ابتلا به آلزایمر را افزایش می‌دهد

- جنسیت بیولوژیکی

- آپنه انسدادی خواب گزارش شده توسط خود فرد

- وضعیت افسردگی

- عملکرد کلیه

محققان پی بردند همه نشانگرهای زیستی با افزایش مدت خواب افزایش داشتند، اما این افزایش فقط برای p-tau۱۸۱ قابل توجه بود.