رئال مادرید برای این دیدار دوستانه با ترکیبی متفاوت پا به میدان گذاشت: خوان و ماریو، دو مدافع جوان، در قلب خط دفاع بازی کردند، فده والورده و ادواردو کاماوینگا با وجود غیبتهای متعدد، زوج قابل اعتمادی را در میانه میدان تشکیل دادند و ترنت الکساندر آرنولد و آلوارو کارراس در دو سمت خط دفاع بودند، سیریا و دنزل دومفریس نیز در کنارههای خط هافبک قرار داشتند، در خط حمله، آردا گولر بازیسازی را بر عهده داشت و اندریک نیز با انگیزهای بالا به میدان آمده بود.
رئال در نخستین آزمون جدی پیشفصل، چهرهای کاملاً مطابق با سبک ژوزه مورینیو نشان داد: تیمی منظم، جنگنده، بدون ریسکهای بیمورد، رقابتطلب و متعهد. در فاز هجومی نیز برنامه مشخصی داشت؛ توپگیری سریع و حملات مستقیم، بدون اتلاف وقت و بازی اضافی. همین سبک باعث شد رئال از همان دقایق ابتدایی بر فیورنتینا برتری محسوسی داشته باشد.
رئال در دفاع عملکرد مطمئنی داشت و در حمله نیز هدفمند ظاهر شد. کارراس و سیریا از سمت چپ بارها دفاع حریف را آزار دادند و در سمت راست نیز ترنت و دومفریس با نفوذهای مداوم خطرساز بودند. تمام این حملات را آردا گولر با پاسهای دقیق خود هدایت میکرد.
در یکی از حملات پاس عمقی گولر به کارراس رسید و این بازیکن توپ را به مقابل دروازه فرستاد که اندریک در نقش یک گلزن فرصتطلب ظاهر شد و با یک ضربه پای چپ محکم و زمینی، داوید دخیا را مغلوب کرد.
رئال که کنترل بازی را در اختیار داشت، خیلی زود به گل دوم هم رسید. کاماوینگا پس از یک حرکت انفرادی زیبا، توپ را به سیریا رساند و این بازیکن جوان نیز با خونسردی و ضربهای دقیق، اختلاف را به دو گل افزایش داد.
فیورنتینا زیر فشار شدید رئال قرار داشت و تنها در واپسین دقایق نیمه نخست، روی یکی از معدود حملاتش توسط پیکولی به گل رسید تا نتیجه ۲-۱ شود. به نظر میرسید مورینیو از عملکرد تیمش رضایت دارد، زیرا در بین دو نیمه هیچ تغییری در ترکیب ایجاد نکرد و همان یازده بازیکن را به زمین فرستاد.
اما فیورنتینا نیمه دوم را کاملاً متفاوت آغاز کرد و تنها در پنج دقیقه ابتدایی، بیشتر از کل نیمه نخست موقعیت ساخت. …
