ماجرای «زود تمام شدن بستههای اینترنت» در هفتههای اخیر از یک گلایه پراکنده کاربران به یک بحث عمومی تبدیل شد که در شبکههای اجتماعی با روایتهای مختلفی همراه بود. این روایتها از فعال شدن خودکار رومینگ و حجمخوری اپراتورها تا ادعای اعمال ضریب چند برابری بر مصرف اینترنت بین الملل را شامل شد.
ورود وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات به موضوع و درخواست از اپراتورها برای شفافسازی، نشان داد که این مسئله فراتر از یک شایعه فضای مجازی به مطالبهای جدی برای توضیح سازوکار محاسبه اینترنت تبدیل شده است.
اما بررسی دقیقتر یک سوال مهمتر را مطرح میکند: آیا واقعاً بستههای اینترنت کمتر از حجم خریداری شده در اختیار کاربران قرار میگیرند یا بخش مهمی از این تصور ناشی از تفاوت میان حجم واقعی ترافیک، نحوه تعرفهگذاری و الگوی مصرف داده در گوشیهای هوشمنداست؟ متهمی که احتمالاً بیگناه است
یکی از نخستین روایتهایی که در فضای مجازی منتشر شد، فعال شدن خودکار رومینگ و تأثیر آن بر مصرف بسته اینترنت بود. اما از نظر فنی، فعال بودن گزینه رومینگ به معنای استفاده از اینترنت رومینگ نیست. رومینگ زمانی موضوعیت پیدا میکند که سیم کارت به شبکه اپراتوری خارج از شبکه اصلی متصل شود و مشترک از خدمات آن شبکه استفاده کند، بنابراین صرف روشن بودن این گزینه در تنظیمات گوشی، در شرایط عادی داخل کشور نمیتواند توضیحی برای تمام شدن زودهنگام بسته اینترنت باشد.
این تفکیک میان فعال بودن سرویس و استفاده از سرویس اهمیت زیادی دارد، چرا که یک قابلیت فعال در گوشی الزاماً به معنای تبادل داده نیست. بخش مهمتر ماجرا، اما به تفاوت میان حجم ترافیک و تعرفه ترافیک بازمیگردد.
سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی در واکنش به ادعاهای مطروحه درباره اعمال ضریب ۲.۷ بر اینترنت بین الملل اعلام کرده است که حجم بستههای اینترنتی کاهش نیافته و هیچ ضریب افزایشی برای محاسبه مصرف اینترنت بین الملل اعمال نمیشود.
طبق توضیح رگولاتوری، مبنای فروش بستهها حجم ترافیک بین الملل است و مشترکی که مثلاً یک بسته ۱۰ گیگابایتی خریداری میکند، …
