محسن هاشمی رفسنجانی، عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی ایران، در یادداشتی در روزنامه سازندگی نوشت: «این روزها، مشغول آماده کردن خاطرات و کارنامه سال ۱۳۸۳ آیتالله هاشمیرفسنجانی برای انتشار در دهمین سالگرد رحلت ایشان هستم. مرور برخی فرازهای آن، حسرت و اندوهی عمیق به همراه دارد. زمان چه شتابان میگذرد اما گذر زمان، بیش از خود وقایع، اهمیت تصمیمهای تاریخی و پیامدهایش را آشکار میکند. در سال ۸۳ مسئله غنیسازی هستهای به مرحلهای رسیده بود که باید تصمیمات مهمی گرفته میشد. لذا جلساتی در سطح عالی به ریاست آقای شهید تشکیل میشد تا درباره حساسترین مسئله راهبردی کشور به جمعبندی برسند.
در آن جلسات، دو نگاه متفاوت در برابر یکدیگر قرار داشت؛ یک نگاه معتقد بود، واقعیتهای نظام بینالملل ایجاب میکند، نگرانیها و زورگوییهای جامعه جهانی از مسیر دیپلماسی و توافق، مدیریت شود و ایران در برابر پذیرش محدودیتهایی مشخص، فرصتهای اقتصادی، تکنولوژیکی و سیاسی بیشتری برای آینده خود به دست آورد. نگاه دیگر، برنامه هستهای را موضوعی حیثیتی، ناموسی و نماد استقلال ملی، که مردم به دور آن به انسجام میرسند و حاضر به ایستادگی بر آن هستند میدانست و بر حفظ غنیسازی به هر قیمت تأکید داشت، حتی اگر نتیجه، ارجاع پرونده به شورای امنیت سازمان ملل و ورود کشور به تحریمها و مرحلهای پُرهزینه باشد.
آیتالله در میانه این دو نگاه با نگرانی نسبت به هزینههای بلندمدت تصمیمهای آن روز برای آینده کشور، تلاش میکرد تا نقطه تعادلی پیدا کند که هم حق ایران حفظ شود و هم کشور و مردم از ورود به چرخهای پُرهزینه و دشوار مصون بمانند.
اختلاف اصلاحطلبان و معتدلین و تلاشهای پیدا و پنهان برای جلوگیری از پیروزی هاشمی در انتخابات سال ۱۳۸۴ به بار نشست و دولت پیروز نگاه دوم را دنبال کرد و مسیر دیگری را در سیاست خارجی برگزید. بسیاری از رشتههای دیپلماسی پنبه شد و پرونده هستهای ایران به شورای امنیت رفت و به صدور حداقل ۷ قطعنامه علیه ایران انجامید که آثار دردناک آن، سالها …
