گروه اقتصادی - تحولات اخیر در روابط تجاری ایران و امارات، بار دیگر مسئله وابستگی بخشی از تجارت خارجی کشور به هابهای منطقهای را برجسته کرده است؛ این وابستگی که چند دهه گذشته و تحت تاثیر محدودیتهای ناشی از تحریمها شکل گرفته و در شرایط کنونی با برنامه ریزی می توان آن را به محملی برای بازنگری در مسیرهای تجاری و شیوههای مبادلات خارجی ایران تبدیل کرد.
در چنین شرایطی، اگرچه هرگونه اختلال در مسیرهای مالی و تجاری امارات میتواند در کوتاهمدت هزینههایی برای فعالان اقتصادی ایجاد کند، اما برخورداری ایران از موقعیت جغرافیایی ویژه، مرزهای گسترده، همسایگان متعدد و دسترسی به مسیرهای دریایی و زمینی، امکان متنوعسازی شرکای تجاری و مسیرهای صادرات و واردات را فراهم میکند. از این منظر، چالش ایجادشده میتواند فراتر از یک مسئله مقطعی، فرصتی برای کاهش آسیبپذیری تجارت خارجی و بازآرایی شبکه مبادلات اقتصادی کشور باشد؛ اقدامی که در کنار حفظ ثبات بازار و تامین کالا، نیازمند سیاستگذاری دقیق و پرهیز از ایجاد نگرانی در افکار عمومی است.
مجیدرضا حریری، رئیس اتاق مشترک بازرگانی ایران و چین، در گفتوگو با خبرنگار اقتصادی ایرنا، درباره تصمیم اخیر امارات در قطع روابط تجاری با ایران و ایجاد اختلال در مبادلات مالی و تجاری با کشورمان اظهار داشت: قرنها قبل از اینکه جایی به نام امارات در نقشه جغرافیایی جهان ثبت شود، نه تنها کشور ایران وجود داشته که بخشی از اقتصاد آن نیز بر پایه تجارت شکل گرفته بوده به طوری که از زمان اشکانیان و جاده ابریشم اولیه تا جاده ابریشم بعدی در ۶۰۰ تا ۷۰۰ سال گذشته، ایران مرکز تجارت دنیا بوده است بنابراین این اینکه بگوییم اگر امارات امروز نباشد، ما نمیتوانیم تجارت کنیم، درست نیست و این وابستگی شدید وجود ندارد.
چرا امارات هاب تجارت ایران شد؟
حریری ادامه داد: علت اینکه امارات در دو تا سه دهه اخیر در تجارت خارجی ایران بزرگ شد، تحریم بود؛ امارات در حوزه تجارت خارجی یکی از راههایی بود که برای دور زدن تحریم طراحی شد؛ حالا اینکه این اقدام اشتباه بوده یا درست، بحث دیگری است و فعلاً وارد این موضوع نمیشویم. مسئله این است که ما زندگی اقتصادی و تجارت خارجی خود را به یک کشور به نام امارات وابسته کنیم؛ اینطور نیست که اگر امارات الان تصمیم بگیرد …
