به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ پس از پایان جنگ دوم قرهباغ (۲۰۲۰) و انعقاد قرارداد آتشبس، بند نهم این قرارداد یکی مهمترین نقاط اختلاف ارمنستان و جمهوری آذربایجان برای رسیدن به توافق صلح بود. در این بند قید شده بود که ارتباط جمهوری آذربایجان و جمهوری خودمختار نخجوان باید برقرار و بدون مانع باشد. باکو با تفسیر عبارت عبور «بدون مانع»، خواستار مسیری خارج از کنترل دولت ارمنستان بود؛ در حالی که ایروان با این تفسیر مخالف بود.
با مخالفت دولت ارمنستان، باکو با پافشاری بر موضع خویش درصدد اشغال جنوب ارمنستان برای ایجاد مسیر مدنظر خود با عنوان کریدور جعلی «زنگزور» برآمد. این اقدام که موجب تغییر ژئوپلتیک منطقه و قطع ارتباط مرزی ایران و ارمنستان میشود، با مخالفت صریح و جدی تهران مواجه شد.
پس از ناکامی جمهوری آذربایجان و متحد خود، ترکیه برای ایجاد کریدور جعلی «زنگزور» آمریکا مستقیما مسوولیت احداث این کریدور را برعهده گرفت. در بیانیه مشترک ۱۷ مرداد ۱۴۰۴روسای جمهور آمریکا و جمهوری آذربایجان و نخست وزیر ارمنستان احداث کریدور جعلی «زنگزور» با نام جدید «مسیر ترامپ» (TRIPP) توسط آمریکا مورد توافق طرفین قرار گرفت.
«مسیر ترامپ» از ابتدا باعث نگرانی ایران شد که این طرح همان تغییرات ژئوپلتیک کریدور جعلی «زنگزور» را در پی داشته باشد. دولت ارمنستان همواره این نگرانی را اینطور پاسخ داده که این طرح یک پروژه اقتصادی است و حاکمیت ارمنستان بر جغرافیای «مسیر ترامپ» حفظ خواهد شد. این درحالی است که امضای توافقنامه «چارچوب همکاری راهبردی میان آمریکا و ارمنستان درباره مسیر ترامپ برای صلح و شکوفایی بینالمللی (TRIPP)» توسط وزرای خارجه ارمنستان و آمریکا در ۱۴ خرداد ۱۴۰۵ نشان داد که ادعای دولت ارمنستان نادرست است. مطابق این توافق دولت آمریکا مالک سهام کنترلی ۷۴ درصد شرکت توسعه TRIPP در محدوده …
