تحولات چند سال اخیر بیش از هر زمان دیگری نشان داده که فناوری اطلاعات دیگر صرفاً یک حوزه فنی و تخصصی نیست بلکه بخشی از زیرساخت حیاتی کشور و یکی از ارکان تداوم خدمترسانی به مردم محسوب میشود. شاید در شرایط عادی، سرعت و کیفیت یک خدمت الکترونیکی صرفاً به میزان رضایت شهروندان مرتبط دانسته شود، اما در شرایط بحرانی، استمرار دسترسی مردم به خدمات هوشمند به مسألهای ملی و مرتبط با تابآوری کشور تبدیل میشود.









