انتشار «گل‌های باران خورده» علیرضا قربانی/ عادت می‌کنم با بغضِ گلدان پشت شیشه+صوت

عصر ایران؛ ابوذر حقگو - سی‌ونهمین اجلاس رؤسای آموزش‌وپرورش استان‌ها با شعار «کیفیت، عدالت، هویت» برگزار شد؛ سه کلیدواژه‌ که اگر به‌درستی فهم، صورت‌بندی و پیگیری شوند، می‌توانند نقشه راه تحول واقعی در آموزش‌وپرورش باشند.

«کیفیت» ناظر به یادگیری عمیق و پایدار دانش‌آموزان است؛ «عدالت» به معنای تضمین فرصت‌های واقعی و برابر یادگیری برای همه کودکان و نوجوانان؛ و «هویت» نیز مسئله تربیت نسلی است که احساس کرامت، تعلق، امید، مسئولیت‌پذیری و توانایی مشارکت در جامعه داشته باشد. اما با مرور اخبار، گزارش‌ها و بازتاب‌های منتشرشده از اجلاس، به‌سختی می‌توان نشانه‌ای روشن و عملی از پرداختن جدی، دقیق و نتیجه‌محور به این سه مفهوم یافت.

گویی شعار اجلاس بر پیشانی برنامه نصب شده، اما هنوز به دستور کار اجرایی، مسئله‌های مشخص، شاخص‌های قابل سنجش، مسئولان معین و زمان‌بندی روشن تبدیل نشده است.

نه «کیفیت» به‌عنوان مسئله محوری یادگیری دانش‌آموزان، نه «عدالت» به‌عنوان رفع شکاف‌های واقعی آموزشی و نه «هویت» به‌عنوان مسئله تربیت نسل جدید، آن‌گونه که باید در کانون گفت‌وگوها و تصمیم‌ها قرار نگرفته‌اند.

برگزاری اجلاس با حضور رئیس‌جمهور و مقامات ارشد کشور، طی سه روز در اردوگاه شهید باهنر تهران، با تنوع کم‌سابقه مدیران بیرونی و سطح بالای حضور مسئولان، در نوع خود قابل توجه بود.

حضور مقام‌ها و مدیران دستگاه‌های گوناگون می‌تواند در اصل فرصتی برای جلب حمایت ملی از آموزش‌وپرورش باشد؛ اما همین حجم از حضور مدیران خارج از بدنه آموزش‌وپرورش، یک پرسش جدی ایجاد می‌کند:

آیا مدیران آموزش‌وپرورش، از سطح ستاد تا استان و منطقه، در میان برنامه‌های فشرده، تشریفات رسمی، دیدارها، سخنرانی‌ها و ملاحظات ناشی از میزبانی این حجم از مسئولان، اساساً زمان و تمرکز کافی برای پرداختن به مسائل اصلی خود اجلاس، یعنی «کیفیت، عدالت و هویت»، داشته‌اند؟

مسأله، مخالفت با حضور مسئولان یا نادیده‌گرفتن اهمیت حمایت میان‌دستگاهی از آموزش‌وپرورش نیست. مساله، نسبت میان زمان، اولویت و خروجی است.

هنگامی که بخش قابل توجهی از ظرفیت یک نشست تخصصی صرف برنامه‌های رسمی، سخنرانی‌های تشریفاتی و حضور مدیران بیرونی می‌شود، این خطر وجود دارد که مدیران آموزشی به‌جای گفت‌وگوی عمیق و حرفه‌ای درباره چالش‌های مدرسه، معلم و دانش‌آموز، در جایگاه میزبان و شنونده قرار بگیرند. در چنین وضعیتی، اجلاس ممکن است بیش از آن‌که «اتاق حل مسأله » باشد، به مانوری تبلیغاتی برای مدیران ارشد کشور و مجالی برای بیان واژه‌های پرطمطراق درباره منزلت معلم و اهمیت آموزش‌وپرورش تبدیل شود؛ بی‌آن‌که برای کیفیت یادگیری، شکاف‌های آموزشی و بحران هویت نسل جدید، زمان کافی برای تصمیم‌گیری و تعیین تکلیف اجرایی باقی بماند.

هیچ‌کس در اهمیت آموزش‌وپرورش، منزلت معلم، نقش مدرسه در تربیت نسل آینده و ضرورت سرمایه‌گذاری برای توسعه کشور تردید ندارد؛ اما پرسش این است که چرا فاصله میان سخنان رسمی و واقعیت مدرسه همچنان تا این اندازه زیاد است؟

چرا در اجلاس‌ها بر نقش محوری آموزش‌وپرورش، عدالت آموزشی و جایگاه معلم تأکید می‌شود، اما مدیران مدارس و مناطق همچنان با کمبود نیروی انسانی، تراکم کلاس‌ها، فرسودگی فضاهای آموزشی، فشارهای اداری، کسری منابع، تصمیم‌های معطل‌مانده و مطالبات انباشته سال‌های گذشته مواجه‌اند؟

نشست‌های ملی، اگر مسئله‌محور و نتیجه‌گرا باشند، می‌توانند فرصتی ارزشمند برای انتقال تجربه، هم‌افزایی مدیریتی، گفت‌وگوی حرفه‌ای و اتخاذ تصمیم‌های مؤثر باشند. اما زمانی که تشریفات، سخنرانی‌های طولانی، گزارش‌های کلی، تقدیرهای مرسوم و وعده‌های بدون ضمانت اجرا بر محتوای عملی غلبه می‌کند، نشست از یک فضای کارشناسی به مراسمی رسمی و رسانه‌ای تقلیل می‌یابد.

در چنین فضایی، مدیر منطقه، مدیر مدرسه و معلم ــ که باید روایت‌گران اصلی واقعیت میدان باشند ــ بیشتر شنونده‌اند تا شریک واقعی در تصمیم‌سازی.

اجلاس سی‌ونهم در شرایطی برگزار شد که آموزش‌وپرورش کشور، در فاصله میان دو دوره بحرانی موسوم به جنگ‌های ۱۲ و ۴۰ روزه، به اقتضای شرایط، مدارس را نزدیک به چهار ماه به شکل مجازی اداره کرد. فارغ از ضرورت‌های آن مقطع، این تجربه باید به یک مسئله مهم برای ارزیابی ملی تبدیل می‌شد. آموزش مجازی اضطراری، به‌ویژه در کشوری که دسترسی دانش‌آموزان به اینترنت پایدار، ابزار هوشمند، محیط مناسب یادگیری و پشتیبانی آموزشی خانواده‌ها یکسان نیست، نمی‌تواند معادل آموزش حضوری و یادگیری باکیفیت تلقی شود.

در آموزش حضوری، مدرسه تنها محل انتقال محتوا نیست؛ محیط تعامل انسانی، بازخورد لحظه‌ای معلم، هم‌سالان، نظم آموزشی، مشارکت گروهی، مشاهده دقیق وضعیت دانش‌آموز و شناسایی به‌موقع افت تحصیلی یا آسیب اجتماعی است. تعطیلی طولانی‌مدت مدرسه، حتی اگر از نظر اداری با برگزاری کلاس برخط جبران‌شده تلقی شود، در عمل می‌تواند پیامدهایی جدی بر یادگیری، انگیزه، سلامت روانی، ارتباطات اجتماعی و احساس تعلق دانش‌آموزان داشته باشد.

با وجود این، جای بحثی شفاف، مستقل و مبتنی بر داده درباره پیامدهای آن دوره آموزش غیرحضوری در اجلاس خالی است. آیا افت یادگیری دانش‌آموزان سنجیده شده است؟ کدام پایه‌ها، درس‌ها و مناطق بیشتر آسیب دیده‌اند؟ چه تعداد از دانش‌آموزان در مناطق روستایی، عشایری، مرزی و حاشیه شهرها عملاً از آموزش مؤثر محروم مانده‌اند؟ چه میزان از نابرابری آموزشی در این دوره تشدید شده است؟ برای جبران عقب‌ماندگی یادگیری دانش‌آموزان، به‌ویژه در مهارت‌های پایه، چه برنامه‌ای با زمان‌بندی، بودجه و مسئول اجرایی مشخص طراحی شده است؟ اگر گزارش روشنی از کیفیت یادگیری پس از این دوره منتشر نشود، چگونه می‌توان از «کیفیت» به‌عنوان شعار اجلاس سخن گفت؟

مسئله مهم دیگر، وضعیت آموزش‌وپرورش ایران در آزمون‌های بین‌المللی «تیمز» و «پرلز» است. این نتایج فقط چند رتبه یا عدد آماری نیستند؛ بلکه می‌توانند نشانه‌ای از مسئله‌ای عمیق‌تر در خواندن، درک مطلب، ریاضیات، علوم، حل مسئله و توانایی یادگیری دانش‌آموزان باشند. نتایج چنین آزمون‌هایی باید زنگ خطری برای برنامه درسی، شیوه‌های تدریس، تربیت و توانمندسازی معلم، نظام ارزشیابی و کیفیت مدیریت مدرسه باشد.

واقعیت آن است که آموزش‌وپرورش باید دغدغه نخست خود را در چنین نشست‌هایی، «کیفیت آموزش و کیفیت یادگیری» قرار دهد؛ اما گاه تنها موضوعی که به‌طور جدی، شفاف و همراه با برنامه اجرایی مطرح نمی‌شود، همین مسئله است. از بودجه، کمبود نیروی انسانی، مدرسه‌سازی، فناوری، هوشمندسازی، مولدسازی املاک و مشارکت خیرین سخن گفته می‌شود؛ اما کمتر پرسیده می‌شود که خروجی همه این اقدامات چیست؟ آیا دانش‌آموز ایرانی بهتر می‌خواند؟ آیا دقیق‌تر می‌نویسد؟ آیا در ریاضیات و علوم توانمندتر شده است؟ آیا قدرت تحلیل، گفت‌وگو، حل مسئله و تصمیم‌گیری او ارتقا یافته است؟

اگر پاسخ به این پرسش‌ها روشن نباشد، سخن گفتن از کیفیت به یک عنوان اداری تقلیل می‌یابد. کیفیت آموزشی یعنی همه اجزای نظام ــ از بودجه و نیروی انسانی تا فناوری و مدیریت ــ در نهایت به یادگیری عمیق‌تر، پایدارتر و عادلانه‌تر دانش‌آموز منتهی شوند. مدرسه‌ای که صرفاً باز باشد، اما دانش‌آموز در آن یادگیری مؤثر نداشته باشد، نمی‌تواند موفق تلقی شود.

همین مسئله درباره «عدالت» نیز صادق است. عدالت آموزشی تنها ساخت مدرسه، توزیع تجهیزات یا ارائه کمک‌های موردی نیست. عدالت یعنی دانش‌آموز یک روستای دورافتاده، منطقه مرزی، حاشیه شهر یا خانواده کم‌برخوردار، در عمل از معلم توانمند، کلاس مناسب، محتوای آموزشی باکیفیت، فناوری قابل دسترس و برنامه جبران یادگیری برخوردار باشد. تا زمانی که شکاف یادگیری میان مناطق برخوردار و محروم اندازه‌گیری نشود و برای کاهش آن برنامه‌ای روشن طراحی نگردد، عدالت آموزشی در حد شعار باقی می‌ماند.

«هویت» نیز نباید به چند عبارت کلی فرهنگی تقلیل پیدا کند. هویت دانش‌آموز ایرانی در مدرسه‌ای شکل می‌گیرد که در آن احساس کرامت، تعلق، امید به آینده، گفت‌وگو، مسئولیت‌پذیری، احترام به تفاوت‌ها و توانایی مشارکت اجتماعی تقویت شود. دانش‌آموزی که تجربه مداوم اضطراب، نابرابری، بی‌انگیزگی، فشار آزمون‌محوری و ناکامی آموزشی دارد، صرفاً با توصیه‌های کلی هویتی تربیت نمی‌شود. هویت، محصول تجربه زیسته دانش‌آموز در مدرسه است، نه فقط محتوای سخنرانی‌ها و بخشنامه‌ها.

راه‌حل، حذف نشست‌های ملی نیست؛ بلکه تبدیل آن‌ها از «محفل سخنرانی» به «اتاق تصمیم، اقدام و پیگیری» است. اجلاس باید با گزارش ملی و استانی از وضعیت یادگیری در خواندن، نوشتن، ریاضیات و علوم آغاز شود؛ پیامدهای آموزش مجازی را به‌طور مستقل ارزیابی کند؛ برای جبران افت یادگیری برنامه‌ای حضوری، هدفمند و متناسب با نیاز هر پایه تدوین کند؛ و برای هر یک از سه شعار کیفیت، عدالت و هویت، شاخص، مسئول، زمان‌بندی، اعتبار و سازوکار گزارش‌دهی تعیین کند.

همچنین لازم است پیش از طرح وعده‌های تازه، گزارش عددی، شفاف و قابل راستی‌آزمایی از میزان تحقق مصوبات اجلاس پیشین منتشر شود. مدیران مناطق، مدیران مدارس و معلمان نیز نباید صرفاً مخاطب بخشنامه‌ها باشند؛ آنان باید در تعیین مسئله، طراحی راه‌حل و ارزیابی اجرای سیاست‌ها نقش واقعی داشته باشند. اهداف ملی باید مشخص باشد، اما استان‌ها و مناطق نیز باید اختیار متناسب برای طراحی مسیر اجرای آن اهداف، همراه با پاسخ‌گویی روشن، داشته باشند.

اجلاس سی‌ونهم زمانی ارزشمند خواهد بود که شعار «کیفیت، عدالت، هویت» از سطح بنرها و سخنرانی‌ها عبور کند و در کلاس درس، در کاهش شکاف یادگیری، در توانمندشدن معلم، در بهبود مدیریت مدرسه و در امید دانش‌آموز ایرانی به آینده دیده شود. آموزش‌وپرورش به احترام لفظی و نشست‌های پرزرق‌وبرق نیاز ندارد؛ به تصمیم‌های دقیق، منابع واقعی، اختیار اجرایی، مدیریت حرفه‌ای و پاسخ‌گویی مستمر نیازمند است. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر ورود اولین هواپیمای تبدیل شده 777ERSF-300 به خطوط پروازی دبی (+عکس) نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : رئیس ستادکل نیروهای مسلح: به تهدیدات نوین دشمن، پاسخ ویرانگر و پشیمان‌ کننده خواهیم داد بیشتر بخوانید: شهریه «ممنوع» روی کاغذ؛ مطالبه «پول» در مدارس هیات امنایی تماشاخانه چیتگر؛ رد یک جنایت عجیب میان درختان / درخت‌ها قبل از مرگ زخمی شده بودند حریق مرموز در قلب گرگان؛ از سیم‌کشی فرسوده تا شایعات داغ / ببینید گرگان چه چیزی را از دست داد؟ فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران

به گزارش ایلنا به نقل از روابط عمومی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، همزمان با چهلمین روز تدفین قائد امت و به مناسبت یکصد و شصت و هشتمین روز شهادت رهبر شهید انقلاب و شهدای دانش‌آموز مینابو هم‌زمان با روز استقلال جمهوری هند، وبیناری با عنوان «از مکتب رهبر شهید تا ۱۶۸ نیمکت خالی» بزرگداشت شهدای ایران اسلامی در پی جنگ تحمیلی سوم برگزار شد.

برگزاری این رویداد با همکاری و حمایت خانه فرهنگ جمهوری اسلامی ایران در بمبئی، هیئت علمای شیعه ماهاراشترا و SNN Channel صورت گرفت‌.

در ابتدای این وبینار، حجت‌الاسلام سید اسلم رضوی، رئیس هیئت علمای شیعه ماهاراشترا ضمن عرض تسلیت و تعزیت به مناسبت چهلمین روز تدفین رهبر شهید امت و خانواده بزرگوار ایشان و همچنین یکصد و شصت و هشتمین روز شهادت رهبر شهید و شهدای انقلاب اسلامی، به‌ویژه ۱۶۸ گل نوپرپرشده مدرسه شجره طیبه میناب، بر ضرورت زنده نگه داشتن یاد و خاطره این شهدا تأکید کرد.

وی افزود: این جنایت بزرگ هیچ‌گاه تا قیام قیامت فراموش نخواهد شد و یاد شهدا موجب خواهد شد که نسل‌های آینده همواره به خاطر داشته باشند که انقلاب، آزادی و استقلال به آسانی به دست نیامده و در راه آن فداکاری‌های فراوانی صورت گرفته است.

رضوی ضمن تبیین جایگاه رفیع مرجعیت دینی، بر پیوند قلبی و ناگسستنی شیعیان و مسلمانان شبه‌قاره با ولایت تأکید کرد و خواستار افزایش هوشیاری رسانه‌ای در برابر توطئه‌های مذهبی دشمنان شد.

سعیدرضا مسیب‌مطلق، سرکنسول جمهوری اسلامی ایران در بمبئی، گفت: ۱۶۸ امین روز از مقاومت مردم بزرگ ایران می‌گذرد و این نشان‌دهنده قدرت لایزال خداوند سبحان است که از ید امت بیرون آمد تا نظام طاغوت و استکبار را به ورطه نابودی کشاند و چهره کریه آن را به جهانیان نشان دهد.

وی اذعان کرد: این مقاومت نشان داده است اگر مردم پشت ولی امر خود باشند، همان‌گونه که بنیان‌گذار انقلاب اسلامی تأکید کردند، «پشتیبان ولایت فقیه باشید تا به مملکت آسیب نرسد»، می‌توانند در برابر فشارها و تهدیدها ایستادگی کنند.

سرکنسول جمهوری اسلامی ایران با اشاره به جایگاه شهدا اظهار کرد: خون رهبر شهید امت و ۱۶۸ کودک شهید میناب، زمینه‌ساز مقاومت مردم ایران شده است.

محمدرضا فاضل، وابسته فرهنگی و مسئول خانه فرهنگ جمهوری اسلامی ایران در بمبئی، اظهار کرد: امروز شنبه، ۱۵ اوت ۲۰۲۶، در حالی این وبینار بین‌المللی را آغاز می‌کنیم که دقیقاً ۱۶۸ روز از فاجعه سنگین و جانکاه ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ می‌گذرد؛ روزی که قلب امت اسلامی جریحه‌دار شد، رهبر عزیز و فرزانه انقلاب و مرجع عالی‌قدر ما به فیض عظیم شهادت نائل آمدند و این مناسبت با چهلمین روز تدفین قائد شهیدمان نیز مقارن شده است. ما امروز برای پاسداشت راهی بزرگ گرد هم آمده‌ایم.

وی با تشریح عنوان «از مکتب رهبر شهید تا ۱۶۸ نیمکت خالی»، گفت: دشمنان ما در روز آغازین جنگ، تنها یک رهبر سیاسی را هدف قرار ندادند؛ بلکه این جنایت، یک اقدام کم‌سابقه در نشانه‌گرفتن یک مرجع عالی‌قدر دینی با میلیون‌ها مقلد و پیرو در سراسر جهان بود.

فاضل همچنین با اشاره به حادثه مدرسه شجره طیبه میناب گفت: هم‌زمان با این ترور، مدرسه مذکور هدف قرار گرفت و ۱۶۸ دانش‌آموز و معلم بی‌گناه جان خود را از دست دادند و هدف این اقدام ایجاد وحشت و درهم شکستن مقاومت مردم ایران بود. اما دشمن پویایی مکتب عاشورا را متوجه نشده است؛ خون مرجع شهید و دانش‌آموزان مظلوم، عزم امت را برای ایستادگی صدچندان کرد.

حجت‌الاسلام عقیل ترابی اندیشمند هندو گفت: مردم هند در راه استقلال کشور خود شهدای بسیاری تقدیم کرده‌اند و در این روز باید از همه آنان، فارغ از مذهب و آیین، یاد و تجلیل کرد.

وی با اشاره به شهادت رهبر شهید امت و ۱۶۸ کودک و دانش‌آموز میناب اظهار کرد: جامعه جهانی و به‌ویژه قدرت‌های بزرگ و طرف‌های درگیر جنگ باید پاسخ دهند که این افراد به چه گناهی جان خود را از دست داده‌اند و برای خانواده‌های آنان آرزوی صبر و شکیبایی کرد.

در ادامه، حجت‌الاسلام حسین صدیقی با اشاره به قرار داشتن در آستانه ولادت پیامبر(ص)، تأکید کرد: پیام انقلاب اسلامی ایران را باید در چارچوب دعوت به خیر و نیکی و بر پایه دو حوزه «گفتمان» و «رفتار» مورد ارزیابی قرار داد.

وی بیان کرد: در مقام اندیشه و گفت‌وگو، اصل بر گفت‌وگوی نیک، استدلال و برهان است و انقلاب اسلامی نیز به باور ایشان بر این مبنا حرکت کرده است.

در ادامه، پندیت ویجای کومار شارما، اندیشمند هندو، با اشاره به وقایع غزه و مواضع رهبر شهید انقلاب اسلامی، گفت: پس از حملات به غزه و موضع‌گیری رهبر شهید انقلاب، بسیاری متوجه شدند که ایشان از مواضع خود عقب‌نشینی نمی‌کنند و از کسی هراس ندارند.

وی با اشاره به واقعه کربلا اظهار کرد: حادثه کربلا تنها متعلق به تاریخ نیست و می‌توان مفاهیم آن را در رخدادهای معاصر نیز مشاهده کرد. به تاسی از همین واقعه یا به با الهام از این حماسه بزرگ، امروز قدرت و ایستادگی ایران موجب شده است کشورهای دیگر نیز از آن الهام بگیرند و حتی اگر ایران با مشکلاتی مواجه شود، به باور ایشان، جریان‌های دیگری در جهان برای مقابله با سلطه و استکبار شکل خواهند گرفت.

این اندیشمند با اشاره به وضعیت مردم غزه اظهار کرد: طی سال‌های گذشته از رنج کودکان و مردم غزه متأثر بوده و آنچه در این منطقه اتفاق افتاده است، موجب اندوه عمیق او شده است.

پندیت ویجای کومار شارما تأکید کرد: صبر، تدبیر و ایستادگی در شرایط دشوار می‌تواند زمینه‌ساز پیروزی باشد. امروز می‌توان مفاهیم کربلا، عدالت و مبارزه با ظلم را در جهان معاصر مشاهده کرد.

  انتهای پیام/

به گزارش ایلنا به نقل از روابط عمومی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، به همت رایزنی فرهنگی کشورمان در هند نمایشگاه دائمی ورزش‌های باستانی ایران با عنوان «گوشه زورخانه پهلوان پوریای ولی» در بردارنده تمام وسایل مورد استفاده در ورزش پهلوانی زورخانه از جمله زنگ، ضرب، انواع میل، سنگ، کباده و تخته شنو است که تمامی وسایل به همراه معرفی و تاریخچه و حکمت هریک از این ابزار در اختیار مخاطبان بین‌المللی قرار داده شده است.

گوشه زورخانه ایران با هدف معرفی ارزش‌های ناب انسانی برآمده از حکمت ایرانی و ترویج آیین‌های سنتی و فرهنگ پهلوانی و جوانمردی در تمدن ایرانی اسلامی سامان داده شده است و در گذری کوتاه به این محل مخاطبان را با جلوه‌ای روشن و زیبا از فرهنگ ایرانی آشنا می‌کند.

این ابتکار خانه فرهنگ در ادامه روند همکاری با فدراسیون بین المللی ورزش زورخانه‌ای ایران و به منظور حمایت از ترویج فرهنگ و ورزش‌های مشترک دو ملت ایران و هند انجام شده است.

به گفته فریدالدین فرید، رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در هند، خانه فرهنگ کشورمان در دهلی طی سه سال گذشته به طور مستمر از فرایند تاسیس فدراسیون ملی زورخانه در هند حمایت و پشتیبانی کرده است که برگزاری دوره آموزشی تربیت ورزشکار و مربی زورخانه در هند، پیگیری ثبت فدراسیون توسط نمایندگان محلی، برگزاری رویداد ورزش زورخانه در خانه فرهنگ، حمایت از اعزام گروه ورزشکاران زورخانه هندی برای شرکت در مسابقات ایران از جمله این تلاش‌ها هستند.

 بنابر اعلام این مقام مسئول نقطه عطف و اوج این فعالیت ها در دی ماه سال ۱۴۰۴ بود که پس از یک سال پیگیری و برنامه‌ریزی و کسب مجوزهای مختلف از دولت هند و جذب اسپانسر محلی، مسابقات جام جهانی ورزش زورخانه و کشتی پهلوانی به میزبانی هند و با حضور ورزشکارانی از ۹ کشور برگزار شد.

 رویدادی سه روزه که در ورزشگاه بین المللی دانشگاه جامعه ملیه برگزار شد و رایزنی فرهنگی ایران نقش هماهنگ‌کننده اصلی و ناظر کیفی بر روند اجرا توسط فدراسیون هند را به نمایندگی از فدراسیون بین المللی در ایران به عهده داشت. این اقدام به عنوان یک گام عملی برای معرفی و تثبیت جایگاه ورزش زورخانه در هند و به رسمیت شناخته شدن آن توسط وزارت ورزش هند به شمار می‌آید.

در این رویداد کلان ورزشی علاوه بر مربیان و ورزشکاران کشورهای شرکت کننده، روسای دو فدراسیون بین المللی و ملی ورزش زورخانه، جمعی از پیش کسوتان و کهنه‌سواران این ورزش، مرشدها و پهلوانان ملی کشور حاضر بودند. 

برگزاری دوره آموزشی تربیت ورزشکار و مربی زورخانه در هند، پیگیری ثبت فدراسیون توسط نمایندگان محلی، برگزاری رویداد ورزش زورخانه در خانه فرهنگ، حمایت از اعزام گروه ورزشکاران زورخانه هندی برای شرکت در مسابقات ایران از جمله اقدامات رایزنی در سال ۱۴۰۳ بود.

  انتهای پیام/