به گزارش خبرنگار سیاسی ایرنا، دولت چهاردهم از نخستین روزهای فعالیت خود تلاش کرد فاصله بین دولت و مردم را با مفهومی به نام وفاق ملی کاهش دهد؛ مفهومی که برای مسعود پزشکیان یک شعار انتخاباتی نبود و به تدریج به یکی از کلیدواژههای اصلی شیوه اداره دولت تبدیل شد. در روایت پزشکیان، حل مسائل کشور بدون همراهی مردم امکانپذیر نیست و مشارکت جامعه باید بخشی از فرآیند حکمرانی باشد.
او در گفتوگوی اخیر خود با مردم نیز بر همین نگاه تاکید کرد و گفت: اگر با مردم باشیم، هیچ قدرتی نمیتواند ما را زمینگیر کند. گزارهای که نشان میدهد رئیسجمهور، سرمایه اجتماعی و همراهی مردم را نه یک موضوع حاشیهای، بلکه بخشی از توان اداره کشور میداند.
اما پرسش مهم این است که پزشکیان برای نزدیکتر کردن دولت به مردم چه کرده است؟ آیا وفاق فقط در ادبیات سیاسی دولت باقی مانده یا نشانههایی از آن را میتوان در شیوه مدیریت، انتخاب مدیران، سفرهای استانی و نحوه گفتوگوی دولت با جامعه پیدا کرد؟
وفاق؛ از شعار انتخاباتی تا مدل اداره دولت
پزشکیان دولت خود را با یک وعده متفاوت آغاز کرد؛ قرار نبود دولت چهاردهم فقط دولت یک جریان سیاسی باشد. ایده اصلی او این بود که در شرایط پیچیده اقتصادی، اجتماعی و سیاسی کشور، هیچ گروهی به تنهایی نمیتواند همه مسائل را حل کند.
از همینجا وفاق ملی به ستون اصلی گفتمان دولت تبدیل شد. البته وفاق در این تعریف، به معنای حذف اختلافات سیاسی یا نادیده گرفتن تفاوت دیدگاهها نیست بلکه به معنای پیدا کردن نقطه مشترک برای اداره کشور است. از همین رو، پزشکیان بارها تاکید کرده که برای حل مشکلات باید از ظرفیت همه نیروهایی که توانایی کمک به کشور را دارند، استفاده کرد.
در اظهارات خود نیز مشارکت مردم را در کنار خدمترسانی، یکی از پایههای حل مشکلات کشور دانست و از طرح محلهمحوری به عنوان مکمل ظرفیتهای مردمی و نهادهای مدنی یاد کرد.
این نگاه یک تغییر مهم در ادبیات حکمرانی ایجاد میکند و دولت به جای اینکه خود را تنها بازیگر حل مسائل بداند، تلاش میکند جامعه را نیز وارد فرآیند حل مسئله کند.
البته اینکه این رویکرد تا چه اندازه در عمل موفق بوده، موضوعی است که باید در میدان سنجیده شود اما دستکم در سطح سیاستگذاری، دولت چهاردهم تلاش کرده است …
