به گزارش خبرنگار سیاست خارجی ایرنا، خبرها و گمانهها از نزدیکی به تفاهم تازهای درباره تنگه هرمز حکایت دارند. گمانههایی که اظهارات رسمی مقامات ایران هم تا حدودی در حال تقویت آنهاست. کاظم غریبآبادی، معاون امور حقوقی و بینالمللی وزارت امور خارجه روز چهارشنبه ۱۴ مرداد در گفتوگو با خبرگزاری ایرنا از نزدیک شدن تفاهم ایران و عمان درباره ترتیبات جدید تردد کشتیهای تجاری در تنگه هرمز به مرحله نهایی خبر داد و تأکید کرد که این تفاهم به معنای بازگشایی کامل تنگه هرمز نیست، بلکه مدلی جدید و متفاوت از رویه شصتساله گذشته است که بخش قابل توجهی از مسیر عبوری کشتیها را از آبهای سرزمینی ایران عبور خواهد داد.
بر اساس آنچه از سوی مقامات ایرانی درباره جزئیات این سازوکار، میدانیم گرچه محدود اما به این صورت است که دو کشور بر سر فرمولی که ورود کشتیها به تنگه را از مسیر ایران و خروج آنها را از مسیر عمان تعیین میکند؛ تفاهم کردهاند. در ساعات گذشته شماری از تحلیلگران و رسانههای خبری هم با استناد با منابع خود از نزدیک بودن اعلام دستیابی به توافق میان ایران و عمان خبر داده و در تحلیلهایی آن را مقدمهای برای کاهش تنش و گفتوگو درباره آینده مذاکراتی ایران و آمریکا ارزیابی میکنند. اینکه اما آیا تهران هم چنین ارزیابی از روند تحولات دارد یا نه؟ پرسشی است که به پیشنهاد سخنگوی وزارت امور خارجه برای رسیدن به پاسخ آن باید صبر کرد. در چنین فضایی، نگاهی به روند و چرایی شکلگیری این گفتوگوها از زمان تفاهم آتشبس ۲۸ خرداد تاکنون (و حتی پیش از آن) میتواند دلیل احتیاط تهران در قبال هرگونه نتیجهگیری زودهنگام درباره مسیر تعامل با واشنگتن را روشنتر کند. چرا تنگه هرمز به شرایط امروز رسید؟
باز و بسته بودن تنگه هرمز تازهترین مفهومی است که از نهم اسفند ماه سال گذشته (۲۸ فوریه) وارد ادبیات نظام بینالملل شد؛ روزی که حملات هوایی مشترک آمریکا و اسرائیل به اهداف نظامی و امنیتی ایران، منجر به شهادت رهبر و شماری از فرماندهان ارشد شد. جنگ آغاز شده بر مبنای هشدار پیشین ایران، در مرزهای کشور محدود نماند و همه سرزمینهایی را که در این درگیری به نوعی علیه ایران بودند، در برگرفت. نیروهای مسلح ایران پایگاههای آمریکا در کشورهای همسایه و نیز اهدافی را در سرزمینهای اشغالی مورد …
