به گزارش خبرنگار گروه علمی ایرنا، تغییر چارچوب در مدیریت سرمایه انسانی به طور حتم یکی از ضرورتهای انکارناپذیر در حکمرانی علمی محسوب میشود، به طوریکه نهادهای سیاستگذار دیگر نمیتوانند صرفاً به تخصیص سهمیه برای خدمت نظام وظیفه بسنده کنند و ناگزیرند نسبت خود را با زیستبوم فناوری و نوآوری کشور بازتعریف کنند.
در سالهای اخیر پدیده موسوم به فریز شدن استعدادها در بدنه اداری و ساختارهای سنتی کشور، همواره زنگ خطری برای مهاجرت نخبگان و اتلاف ظرفیتهای علمی بوده است.
در همین راستا نیز بنیاد ملی نخبگان در شیوهنامه جدید سال ۱۴۰۵ با تغییر جهتگیری از مدیریت"توزیعمحور"به "انتخابمحور" فصل جدیدی را در نحوه بهکارگیری نخبگان گشوده است.
این رویکرد که با تفکیک دقیق مسیرهای خدمت در قالب دو محور"جایگزین خدمت" و"سرباز فناور" پیگیری میشود، نه تنها بر ایجاد پیوندی عمیقتر میان دانشآموختگان برتر و شرکتهای دانشبنیان تأکید دارد، بلکه میکوشد تا با باز گذاشتن کانالهای قانونی برای فعالیت در مراکز دانشگاهی و دستگاههای اجرایی حق انتخاب را به خود نخبگان بازگرداند. …
