کاهش مخاطب تلویزیون در سالهای اخیر، نشانهای از تفاوت محسوس میان سلیقه مدیران تلویزیونی و تولیدکنندگان آثار با مخاطب است.
در شرایطی که بخشی از تولیدات رسمی سازمان صداوسیما نتوانستهاند جایگاه سابق خود را نزد مخاطب حفظ کنند، برخی آثاری که در خارج از ساختار رسمی سازمان صداوسیما تولید شده سهم قابل توجهی از مخاطبان تلویزیون را به خود اختصاص دادهاند.
این روند، بهویژه در ماههای اخیر، نقش مجموعههایی مانند سازمان هنری رسانهای اوج را از یک تولیدکننده صرف فراتر برده و به تدریج معادله تولید و جذب مخاطب در تلویزیون را تحت تأثیر قرار داده است.
«به وقت ایران» نمونه روشن این وضعیت است. برنامهای که از زمان جنگ رمضان روی آنتن آمده و با وجود گذشت ماهها، همچنان در میان پربینندهترین برنامههای تلویزیون قرار دارد و توانسته حدود شش ماه جایگاه خود را در صدر جدول مخاطبان رسانه ملی حفظ کند.
این وضعیت البته محدود به یک برنامه نیست. «رویای نیمهشب» که این شب ها از شبکه سه روی آنتن میرود، در تلوبیون از مرز دو میلیون بازدید عبور کرده و «سرو سپید سرخ» نیز که قسمت چهارم آن امشب از شبکه یک پخش میشود، در میان آثار مورد توجه مخاطبان قرار گرفته است. نقطه اشتراک این آثار، بیش از آنکه شبکه پخشکننده باشد، سازنده و سرمایهگذار بیرونی آنهاست.
تلویزیون …
