«سیدحسن رسولی» روز چهارشنبه در گفتوگو با خبرنگار سیاسی ایرنا، درباره تجربه محمد رضا عارف در جایگاه معاون اولی رئیسجمهور در دولتهای اصلاحات و وفاق و پختگی تصمیمات وی گفت: بهتر است پیش از پاسخ به این پرسش، به جایگاه و نقش معاون اول رئیسجمهور در قانون اساسی و سایر قوانین موضوعه کشور توجه کنیم. معاون اول رئیسجمهور در قانون اساسی به عنوان جانشین رئیسجمهور تعیین شده است؛ چنانکه پس از شهادت مرحوم آیتالله رئیسی دیدیم که معاون اول تا زمان انتخاب رئیسجمهور بعدی، اداره امور اجرایی کشور را بر عهده گرفت. بنابراین، این جایگاه را میتوان همتراز با مقام نخستوزیری در کشورهایی دانست که قوه مجریه آنها دوسطحی است (یعنی هم رئیسجمهور دارند و هم نخستوزیر)، مشابه ساختار جمهوری اسلامی ایران در سالهای پیش از سال ۱۳۶۸.
این اصلاحطلب عنوان کرد: طبیعتا هر فردی که در چنین جایگاه خطیری قرار میگیرد، به هر میزان که از ظرفیتها و شرایط احراز این مسئولیت برخوردار باشد، بهتر میتواند خدمات تخصصی، مدیریتی و حکمرانی را به کشور، قوه مجریه و رئیسجمهور ارائه دهد.
وی بیان کرد: این جایگاه اقتضا میکند که متصدی آن، از حداکثر تسلط و آشنایی با دقایق و ظرایف نظام اجرایی کشور برخوردار باشد؛ اعم از مناسبات بخشی، حوزههای حاکمیتی، امور تصدیگری و فراتر از آن، سازوکارهای تنظیم روابط با دو قوه دیگر (مقننه و قضاییه).
رسولی تصریح کرد: همچنین در سطح مدیریت ارشد نظام، ضرورت دارد که فرد با حوزه رهبری، نیروهای مسلح و مراجع کلیدی تصمیمگیر آشنایی کامل داشته باشد تا بتواند با بهرهگیری از دانش و تجارب عملی خود، مأموریت مهم هماهنگسازی امور را در این گستره وسیع به بهترین شکل به سرانجام برساند.
عضو دوره پنجم شورای شهر تهران خاطرنشان کرد: چنین فردی حتی با وجود دارا بودن ویژگیهای یادشده، زمانی میتواند در این جایگاه کارآمد باشد که در جامعه نخبگانی، مدیریتی و دانشگاهی کشور از جایگاه و مقبولیت نسبی لازم برخوردار باشد.
رسولی گفت: یکی از این مؤلفهها، برخورداری از تراز علمی بالا است؛ دکتر عارف به عنوان یک چهره برجسته دانشگاهی، ضمن حفظ کرسی استادی در دانشگاه استنفورد، استاد تمام دانشگاه صنعتی شریف است و سابقه ریاست دانشگاه تهران را نیز در کارنامه دارد.
عارف سلسلهمراتب …
