به گزارش ایرانا، «استفان والت» استاد دانشگاه هاروارد و نظریهپرداز روابط بینالملل طی گزارشی در نشریه آمریکایی فارن افرز مینویسد: اگر آمریکایی باشید، احتمالاً دیگر از شکست خوردن در جنگها بهشدت خسته شدهاید. من که شدهام. شاید از خودتان بپرسید: «چرا این اتفاق مدام تکرار میشود؟» این معمایی جالب و در عین حال دلسردکننده است.
ایالات متحده دههها قدرتمندترین کشور جهان بوده و ارتشی دارد که بودجه و توانمندیهای آن بیرقیب است، اما کارنامه نظامی این کشور در تاریخ معاصر عمدتاً با شکست همراه بوده است. جنگ کنونی با ایران نیز در همین چارچوب قرار میگیرد؛ جنگی که تاکنون هیچیک از اهداف اعلامشده دولت ترامپ را محقق نکرده و احتمال دارد با قرار گرفتن ایران در موقعیتی راهبردی و بهمراتب قویتر پایان یابد.
به فهرست جنگهای آمریکا نگاه کنید. جنگ کره با نتیجهای تقریباً مساوی پایان یافت. ویتنام شکستی آشکار بود و جنگ عراق در سال ۲۰۰۳ و «جنگ بیپایان» افغانستان نیز به شکست انجامیدند. جنگ کوزوو در سال ۱۹۹۹ نیز بهسختی میتواند یک پیروزی محسوب شود، زیرا صربستان در پایان جنگ شرایطی بهتر از پیشنهادهای پیش از آغاز درگیری به دست آورد. اگر اشغال کشور کوچک گرنادا در سال ۱۹۸۳ را کنار بگذاریم، تنها پیروزی روشن آمریکا در این چند دهه، جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ بود. البته آمریکا و متحدانش در جنگ سرد نیز «پیروز» شدند، اما این استثنایی است که قاعده را تأیید میکند، زیرا جنگ سرد هیچگاه به رویارویی نظامی مستقیم با اتحاد جماهیر شوروی تبدیل نشد.
چرا آمریکا چنین عملکرد ضعیفی داشته است؟
مشکل کمبود پول نیست؛ بودجه دفاعی آمریکا عظیم است و کنگره نیز معمولاً اعتبارات اضافی مورد درخواست را تصویب میکند. کمبود قدرت آتش نیز عامل شکست نیست، زیرا آمریکا همچنان توانایی چشمگیری برای نابود کردن اهداف در فاصلههای بسیار دور دارد.
علل واقعی شکستهای مکرر آمریکا، راهبردی و ساختاری هستند. واشنگتن بارها وارد «جنگهای انتخابی» شده است که در آنها منافع نسبتاً محدود آمریکا با اهدافی بسیار بلندپروازانه، مانند بازسازی یک جامعه خارجی مطابق الگوی آمریکایی، ترکیب شدهاند. در چنین شرایطی، دشمنان آمریکا معمولاً انگیزه و اراده بیشتری برای ادامه جنگ دارند، زیرا مسئله برای آنان حیاتیتر …
