به گزارش گروه آسیا و اقیانوسیه ایرنا، بررسی این سفرها نشان می دهد که دیپلماسی دولت پزشکیان در این بازه، بیش از آنکه بر سفرهای متعدد به پایتخت های غربی استوار باشد، بر شرق، همسایگان، سازوکارهای چندجانبه و مدیریت بحران های منطقه ای متمرکز بوده است. در عین حال، سفر نیویورک نیز نشان داد که این رویکرد به معنای کنار گذاشتن دیپلماسی جهانی و کانال های ارتباطی با غرب نبوده است.
چین؛ آغاز سال دیپلماسی خارجی با نگاه به شرق
پزشکیان ۹ شهریور ۱۴۰۴ عازم چین شد و در بیست و پنجمین اجلاس سران سازمان همکاری شانگهای در تیانجین شرکت کرد. در حاشیه این اجلاس، دیدارهای دوجانبه با مقام های چین و دیگر رهبران حاضر نیز انجام شد. حضور رئیس جمهوری ایران در چنین سطحی، از یک سو اهمیت عضویت ایران در سازمان همکاری شانگهای را نشان می داد و از سوی دیگر، فرصتی برای پیگیری روابط راهبردی تهران و پکن فراهم کرد.
دیدار با شی جین پینگ، رئیس جمهوری چین، و ولادیمیر پوتین، رئیس جمهوری روسیه، از مهمترین برنامه های این سفر بود. در این دیدارها، موضوع توسعه همکاری های دوجانبه و اجرای توافق های بلندمدت ایران با دو کشور مورد توجه قرار گرفت.
از منظر تحلیلی، سفر چین را می توان نقطه شروع یک دوره فعال در سیاست خارجی پزشکیان دانست؛ دوره ای که در آن، تهران تلاش کرد ظرفیت های سازمان های منطقه ای و روابط با قدرت های شرقی را برای کاهش آثار فشارهای خارجی و گسترش همکاری های اقتصادی و سیاسی فعال کند. با این حال، وزن اصلی این سفر در حوزه سیاسی و راهبردی بود و نباید دستاوردهای آن را صرفا با میزان قراردادهای اقتصادی جدید سنجید.
قطر؛ دیپلماسی بحران در نخستین آزمون منطقهای
تنها حدود دو هفته بعد، پزشکیان در ۲۴ شهریور راهی دوحه شد تا در نشست اضطراری سران کشورهای عربی-اسلامی درباره حمله رژیم صهیونیستی به قطر شرکت کند. ماهیت این سفر با سفر چین تفاوت داشت؛ در اینجا هدف اصلی، رایزنی سیاسی-امنیتی و تلاش برای ایجاد موضع هماهنگ میان کشورهای اسلامی در برابر تشدید بحران منطقهای بود.
حضور رئیس جمهوری ایران در دوحه، فرصتی برای گفتگو با رهبران کشورهای منطقه و انتقال دیدگاه تهران درباره تحولات امنیتی خلیج فارس و جنگ فراهم کرد. از این منظر، سفر قطر نشان داد که سیاست خارجی دولت چهاردهم، در …
